δεμένη στη γη

νορις το φως του φεγγαριού αποψε χρωματισε τον καθε νου...... μπορις να κοψις τη χαρα μεσα σε δυο σκοτινα στηχακια μπορις ..αφου κανις δεν αγαπισε τη γη σα να ητανε δικη του εσει μπορις .....η μεγαλη δυναμι του αερα στο φτερο σε συνεπερνη που και που την οχια κητας την αλεπου..... θεε μου δοσε δυναμη αγαπι αυτοδιναμη μεγαλη κανε τη στοργη του φεγγαριου. και ιδος ποτε να μην αλλαξο τον χαμενο θισαυρο του αετου και ισος ποτε να μην κιταξο να με δης δυο φτερουγισματα καρδιας και ενα μπορις ......στη θεα του σκοταδιου στην ασφαλια κοπαδιου εχεις κρυφτη ψηχη μεγαλι και μικρη .......δεμενη στη γη ....δεμενη στη γη..........και οτι μου χαρισες ενα στιχακι και οτη σου χαρισα λιγο απο αγαπι για να βρις .....αποψε δε μα ακουη κανης ..αποψε δεν μα ακουη κανις. γραμενα ρολογια στα χερια φορας και εχεις αλλαξη δεκα χρονατα ψευτιας και ανθροπιας και πιος να κιταξη το ομορφο μου λες σε εναν κοσμο τοσο ασχημο περασε απο δω περασε απο κι αγαπι να χαρηση καταφερε και τη να τραγουδιση αφου η λησι ειναι του ανθρώπου πτηχες δοκιμασε αν θες να τραγουδισης