مداد

توی این جنگل جنازه ها جمن درختا رشد میکنن روی هر بدن بزرگ که میشن اکثرا پر حس انتقام تبدیل به تبر من چال میشم بعدا میشم گرافیت روی ورق طرح .. شکل .. شعر یا داستان خاطره ها میخورن رقم نویسنده نوازش نوک شکستمو ترمیم با پوستی که میکنن از سرم شاید توی منظرم تو دست نقاش باشم واسه پخش طعم حقیقت کنار لاله های واژگون با چندتا نسترن یا جای دیگه پرتم من فرقی نداره مینویسم میکشم خط میزنم دل نوشته میشم خیس از چند قطره اشک خاطره ای میشم که وقتی میخونیم بیاری لبخند به لب هه