مصدق

حال و روزو نگا خواب آلوده چشام و  اشکه لبه مشکه با خش بد صدام و کارد به استخوون رسید و  خنده به مردن کشید و  لجباز یه دنده تا هر بار بخنده به طعم تلخ زندگی یه سرباز بجنگه با دریایی از غصه که حس و حالو کشته خانواده دوده یه آس و پاس و پوچه میره راه به جای دور کنار آدمای کور منو ببین نرو بشین یه آب بریز رو سنگ قبرم می بینی این روزو وقتی می خوری به دست سردم نه خوابه و نه رویا اینا حقایق دنیاست میریم مارپیچ ما کل راهو تاریک توی کلبه ها و خوابید زیر قرص ماه و بارید با یه غصه هاش از جفت چشاش دلتنگ رنگ پوله سرگرم با بند کوله تو خیابون صدای بوق و ماشین حالا شده لنگ خونه