สังคมเหลี่ยม

ทำไมสังคมเด๋วนี้แมร่งชอบซ้ำเติม เวลาเหนคนเค้ามีก็ชอบนิทา พอเวลาล้มก็หาว่าไม่มีน้ำยา ทำไมชอบนิทา มันยังไม่เข้าใจ มันเป็นไปได้ไง กูยอมรับกูท้อใจ แต่ไม่เป็นไร แล้วกูก็บอกตัวเองว่าทำต่อไป แล้วไมต้องไปฟังคำใคร พวกนั้นคงไม้เข้าใจ ที่กูแร็ป ออกไปผ่านไม เพราะกูมีความในใจ ที่อยากระบายออกไป.แต่ว่ามันพูดไม่ได้ตอนนี้กูอึดอัด กูรู้สึกว่ามันนอนไม่หลับ มันคิดมาก เหมือนจะบ้า บ้างครั้งกูก็ไปร้องไห้กับป้า มันรู้สึกเหนื่อล้า จงจำไว เวลาที่มึงได้บินขึ้นไป. ไม่ว่าจะบิน สูงสักแค่ไหน. มึงอย่าชลาใจ สักวันมึงก็ตกมาตาย.ถึงตอนนั้นมึงอย่ามาเสียใจ จริงๆโลกมันกลม ่แต่สังคำที่เหลียม กูอยากจะเปลี่ยน แต่ก็ทำไมได้ แล้ว กูก็ปาดน้ำตาออก กูจะไม่ทนต่อ กูไม่อยาก้กระจอก มันเหมือนหมาจนตรก จากเด็กส่งยาเด๋วนี้กูกลายเป็นราชา ผู้คนมากมายก็บอกว่ายากูมีราคา พอตำรวจมาก็จ่ายด้วยเงินตรา ใครๆแถวนี้ก็บอกว่ากูไม่ธรรมดา แล้วกูไม่give fuck เพราะกูอยากจะพัก บางที่กูคงต้องหลับ ต้องนอน เพราะอดนอนมากไปเด๋วมันจะหลอน เด๋วแมร่งก็ได้ยินเสียหมาหอน ตามมาหลอกหลอน. กูเลยต้องนอน บางวันถึงกับต้องกินโรช่า. พอกินมากไปก็เดินเซ จำไม่ได้ พูดอะไร ทำอะไร อยู่ที่ไหน อยู่กับใคร. กูก็ยังบอกไม่ถูกไม่รู้เหมือนกันว่าทำไม. แต่มันหลับสบาย นอนเหมือนตาย. แล้วมันไม่วุ่นวาย กูเลยชอบไง เจ้าใจมั้ย