dla M

Nie pytaj, co czuję, bo czasem sama nie wiem. Mam ciszę w telefonie i za dużo słów w głowie. [ZWROTKA 1] Wchodzę w noc, jakbym znała każdy zakręt, na twarzy spokój, pod nim cały teatr. Nie jestem zimna, po prostu już wiem, że nie każdy, kto mówi „zawsze”, zostaje. Mam swoje fazy, swoje tempo, swoje jazdy, czasem chcę blisko, czasem nie chcę żadnych. Nie bierz do siebie, kiedy zamykam drzwi, to nie zawsze ty — czasem muszę pobyć z myślami. Lubię, kiedy patrzysz i nic nie mówisz, bo słowa często potrafią wszystko popsuć. Znam ten moment, kiedy serce mówi „wróć”, a duma odpowiada: „nie rób tego znów”. [REFREN] Nie pytaj, czy tęsknię — przecież widzisz, mam twoje imię gdzieś pomiędzy myślami. Nie pytaj, czy kocham — to za proste, gdyby było proste, nie byłoby nas. Chcę ciebie, ale chcę też siebie, nie zgubię się już w czyichś oczach. Jeśli zostaniesz — zostań naprawdę, nie na chwilę, nie na słowa. [ZWROTKA 2] Mam w sobie ogień, którego nie widać, uśmiech na zdjęciu, a pod nim muzyka. Nie muszę krzyczeć, żeby było mnie słychać, nie muszę błyszczeć, żeby robić wrażenie. Lubię nocne rozmowy do rana, kiedy miasto za oknem powoli zasypia. Ty mówisz „spokojnie”, ja mówię „zostań”, i nagle ta cisza już nie jest samotna. Nie chcę idealnie, chcę prawdziwie, bez gier, bez masek, bez „może kiedyś”. Jeśli mam kochać, to całym sercem, ale jeśli odejdziesz — nie zgubię siebie. [REFREN] Nie pytaj, czy tęsknię — przecież widzisz, mam twoje imię gdzieś pomiędzy myślami. Nie pytaj, czy kocham — to za proste, gdyby było proste, nie byłoby nas. Chcę ciebie, ale chcę też siebie, nie zgubię się już w czyichś oczach. Jeśli zostaniesz — zostań naprawdę, nie na chwilę, nie na słowa. Nie jestem łatwa do zapomnienia. Nie dlatego, że jestem idealna. Tylko dlatego, że kiedy kocham — to naprawdę.