“ Terug naar mij”

Ik zat daar op school, keek omhoog naar de lucht, zei: “God, weet U nog hoe ik was in die rust?” Toen was ik alleen, maar ik voelde me vrij, nu snap ik ineens: ik was dichter bij mij. [Verse 1] Anderhalf jaar samen, maar iets voelde verkeerd, ik gaf steeds meer van mezelf, tot ik mezelf niet meer keert. Veel negativiteit, veel gewicht op m’n rug, ik zocht naar mezelf, maar ik keek niet terug. Ik dacht: wat mis ik, waarom voel ik die pijn? Toen kwam het antwoord: misschien moet ik alleen zijn. Niet omdat ik haar haat, niet omdat ik haar breek, maar omdat ik mezelf al te lang niet meer spreek. [Pre-chorus] En ik weet, het doet pijn, voor haar en voor mij, maar soms moet je loslaten om weer te zijn wie je vrij. Ik neem wat ik voel en ik draag het niet weg, ik geef het een plek in de beat die ik leg. [Hook] Ik mis mij, ik mis mij, nu zie ik het klaar, ik was mezelf kwijt, ergens onderweg met elkaar. Ik pak deze pijn en ik maak er iets van, op de beat, op het veld, ik doe wat ik kan. Ik mis mij, ik vind mij, stap voor stap weer terug, geen vlucht uit het verleden, maar vooruit met de rug. Wat gebroken leek, wordt een deel van mijn kracht, ik zoek mezelf terug in de stilte van de nacht. [Verse 2] Mam zei ooit: “Je moet gebroken zijn om man te zijn,” toen snapte ik niks, nu begrijp ik die lijn. Sommige dingen komen bij mij wat later binnen, maar als ik ze begrijp, kan ik echt opnieuw beginnen. Twaalf jaar, op tv, hoorde ik iets in die tijd: gebruik wat je voelt, maak van pijn geen spijt. Zet het om in basket, muziek en geluid, bouw met wat je hebt en kom sterker eruit. [Outro] Dus ik bid nog een keer, niet voor wat ik verlies, maar voor wie ik word, voor de jongen die ik kies. Het doet pijn, dat weet ik, maar ik blijf niet meer kwijt, ik neem mijn eigen leven terug, stap voor stap, naar de vrijheid.