przebudzenie

(verse 1) Ostre wąchanie, jak pies, 3 razy. [Szczekanie pitbulla]. Wszędzie strzelają kałachy, grzmią silniki jak kamazy, Leci karmazyn. Z ukrytym przekazem , tylko Tobie wręczam stosy ksiąg, jebać sterty gazet, podprogowy gazem, ze szczerym przekazem. Teraz bestia z Bogiem razem, tu śmiertenym rządzi błazen, Dawid go miażdży głazem! (Chorus) Tak brutalnie ten syf zostawić, no tak, no nie ogień przecież paliwo musi mieć. Lepiej w sandbox może już zanurzyć się, i dać na kartkę to co na codzień serce żre. (Verse 2) Wchodzę głębiej, gdzie już echo nie odpowiada, ściany mają uszy, ale cisza się nie spowiada. Miasto mruga światłem, jakby znało moje myśli, każdy szuka prawdy, lecz nie każdy chce ją wyśnić. Mam w głowie labirynt, każdy korytarz prowadzi do pytań, których człowiek sam przed sobą nie zdradzi. Zrzucam maskę po masce, aż zostaje sama twarz, a pod nią tysiąc głosów mówi: „jeszcze czegoś szukasz”. Nie chcę kolejnych gazet, chcę przeczytać własny ślad, zanim cudze słowa powiedzą mi, kim mam się stać. Jeśli świat jest sandboxem — buduję własny krajobraz, z tego, co mnie codziennie gryzie, robię własny obraz. I choć noc potrafi szeptać, że już wszystko stracone, stawiam kropkę nad chaosem, zanim zniknę w jego stronie. Nie uciekam od demonów — uczę je mówić ciszej, bo najgłośniejsza wojna często dzieje się w psychice