insygnia rozumu

INSYGNIA ROZUMU [Intro] Cisza mówi więcej niż tysiąc słów, każdy blizna to kolejny dowód. Nie mam korony — mam ciężar na skroni, bo rozum czasem bardziej boli niż chroni. [Zwrotka 1] Idę przez miasto, neon odbija twarz, w głowie mam pytania, na które brak odpowiedzi. Każdy chciał być królem, zanim poznał swój strach, ja zbierałem doświadczenia zamiast pustych obietnic. Błędy jak medale — noszę je pod bluzą, nie widać ich z daleka, lecz ważą jak żelazo. Życie daje lekcje, których nie ma w podręcznikach, czasem musisz przegrać, żeby siebie nie zatracić. [Refren] To moje insygnia rozumu, nie złoto, nie diament, tylko blizny i wybory. Mam w głowie własne królestwo, a tron zbudowałem z tych wszystkich porażek. Insygnia rozumu — noszę je co dnia, każda decyzja zostawiła swój ślad. Nie potrzebuję korony, żeby wiedzieć, kim jestem, bo największą władzę mam nad własnym sercem. [Zwrotka 2] Kiedyś chciałem wszystko, teraz chcę mieć spokój, mniej ludzi przy stole, więcej prawdy w swoim głosie. Nie każdy uśmiech znaczy, że ktoś dobrze ci życzy, nie każdy, kto milczy, jest twoim przeciwnikiem. Nauczyłem się patrzeć głębiej niż na słowa, bo prawda często mieszka tam, gdzie kończy się rozmowa. Czas przemienia chłopaka w człowieka po przejściach, a rozum mówi: „Nie wracaj tam, gdzie gasła nadzieja”. [Refren] To moje insygnia rozumu, nie złoto, nie diament, tylko blizny i wybory. Mam w głowie własne królestwo, a tron zbudowałem z tych wszystkich porażek. Insygnia rozumu — noszę je co dnia, każda decyzja zostawiła swój ślad. Nie potrzebuję korony, żeby wiedzieć, kim jestem, bo największą władzę mam nad własnym sercem. [Outro] Nie pytaj, ile mam — zapytaj, ile wiem. Nie patrz na koronę, patrz, co zrobił ze mną dzień. Bo człowiek nie dorasta wtedy, kiedy ma więcej, tylko wtedy, kiedy zaczyna rozumieć siebie.