Punchin

[کورس] هزار تا صدا رفت زیر خاکِ سکوت، شهر پر از سؤال، جوابا شد دود هجدهم، نوزدهم، شبای بی‌چراغ، این قصه هنوز مونده، وسطِ قلبِ داغ اینترنت قطع شد، تصویرها گم شدن، مادرها موندن و قابایی که خم شدن عددها فرق دارن، ولی درد یکیه، وقتی اسم یه جوون، روی سنگی حک می‌شه [ورس ۱] تهران تا مشهد، کرمانشاه تا شیراز، خیابون پر از ردّ گلوله و راز ازنا شاهد بود، اصفهان خبر داشت، هر شهر یه مادر، که چشم به در داشت ساچمه توی چشم، گلوله توی سینه، یه نسل پرسید: «چرا؟» با صدای غمگینه کهریزک پر از کیسه، اسم‌ها روی کاغذ، ولی حقیقت نمی‌میره، حتی زیر خاک و حافظه گفتن آمار اینه، یکی گفت بیشتره، بین عددها اما، یه دریای خون می‌گذره من نه قاضی‌ام، نه مدعیِ بی‌مدرک، فقط می‌گم اسم انسان، نباید بشه عددِ مبهم [کورس] هزار تا صدا رفت زیر خاکِ سکوت، شهر پر از سؤال، جوابا شد دود هجدهم، نوزدهم، شبای بی‌چراغ، این قصه هنوز مونده، وسطِ قلبِ داغ [ورس ۲] سپاه و بسیج، پلیس توی قاب، هر کدوم یه روایت، هر کدوم یه حساب فیلم هست و شاهد، زخم هست و سند، ولی پشت پرده هنوز خیلی سؤالا هست کی فرمان داده؟ سندشو رو کن، اگه دروغ گفتی، جوابشو رو کن نه شایعه می‌خوام، نه قصه‌ی مجازی، حقیقت رو می‌خوام، حتی اگه سنگین و بازی رئیسی هم رفت، سقوط بالگرد، روایت رسمی گفت: «هوا و کوه و گرد» اما سؤال موند، وسط این ماجرا، ترور یا حادثه؟ هنوز سند نیست براش پس من نمی‌گم چیزی که مدرک نداره، چون حقیقت با شایعه فرق داره اما یه سؤال رو نمی‌شه دفن کرد: چرا حقیقت این‌همه راه باید سخت رد شه؟ [بریج] نه برای انتقام، نه برای خونِ بیشتر، برای اسم‌هایی که موندن پشتِ در برای مادری که هنوز چشم به راهه، برای پدری که عکس بچه‌ش توی پناهِ قاب‌هاست [ورس آخر] این رپ، صدای خشمِ بی‌صداهاست، نه دعوت به نفرت، نه بازی با فرداست اگه حقیقت روشنه، بگذار همه ببینن، اگه سندی هست، بگذار مردم بفهمن تاریخ قاضی می‌شه، وقتی گرد و خاک بخوابه، اسم هر بی‌گناهی دوباره روی لب‌ها بیاد ما دنبال حقیقتیم، نه قصه و شعار، چون خونِ آدمیزاد، عدد نیست روی آمار.