“Niet bereikbaar”

Je bent momenteel niet bereikbaar…” Ik bel je weer, keer op keer, maar jij bent nergens meer. Ik zeg: “Laat maar, zoek het uit,” maar diep vanbinnen doet het zeer. [VERSE] Laatste jaar, vierde klas, met m’n boys door heel de gang, ik lach, ik leef, ik doe m’n ding, maar jij zit in m’n gedachten lang. Jij ziet mij met m’n vrienden en je denkt misschien: wat fijn, maar je weet niet dat ik ondertussen liever naast je zou zijn. Want jij denkt ook aan mij, maar je hoofd staat veel te vol, je wilt praten, wilt me zien, maar iets vanbinnen houdt je op slot. Ik bel je, jij neemt niet op, dus ik denk: het lukt toch niet, maar blijkbaar mis jij mij net zo — alleen vertel je mij dat niet. [CHORUS] Dus ik loop naar je toe: “Hé, ik merk dat jij het moeilijk hebt, zeg me wat ik voor je doen kan, voordat alles verder lekt.” Jij kijkt naar mij en glimlacht: “Ik wilde jou al zo vaak zien, maar ik dacht steeds: het lukt toch niet — jij dacht blijkbaar precies hetzelfde misschien.” Ik pak je hand, zeg: “Kom, we hoeven nergens heen te haasten, je hoeft niet alles zelf te dragen, ik blijf gewoon naast je.” Laatste jaar, laatste maanden, maar dit hoeft niet het einde te zijn, want soms raken twee mensen kwijt, om elkaar daarna te vinden in dezelfde lijn. [BRIDGE] Ik vertel jou mijn verhaal, jij vertelt me wat je voelt, geen geheimen, geen verdwijnen, nu begrijpen we het doel. Ik heb God bij me, dus ik weet: uiteindelijk komt het goed, als jij blijft praten met me, weet ik dat jij dat ook kunt. [OUTRO] — trrring — “Je bent momenteel niet bereikbaar…” Maar nu weet ik waar je bent. Niet verdwenen, niet verloren — je was gewoon aan het vechten in je hoofd, terwijl ik dacht dat je mij niet kent. Dus kom, pak m’n hand, we lopen samen door de gang. Geen “het lukt toch niet” meer — want we wilden elkaar al lang.