«ΑΚΟΜΑ 4 ΜΗΝΕΣ»

«ΑΚΟΜΑ 4 ΜΗΝΕΣ» Έφυγα απ’ τη χώρα, με βαριά βαλίτσα, γύρισα στην πόλη μου, μα άλλαξε η πίστα. Μετά Αθήνα, άλλη φάση, άλλη νύχτα, άλλη κρίση, κάθε δρόμος μια πληγή, κάθε φίλος μια διάψευση. Μου ’παν «είμαστε μαζί», μα χαθήκαν στην πορεία, όταν έσφιξε ο καιρός, φάνηκε η αλήθεια. Πίσω πλάτη, μπρος χαμόγελο — κλασική ιστορία, τους κρατούσα σαν αδέρφια, με κρατήσαν σαν επιλογή, σαν ευκαιρία. Και τώρα τρέχω — δεν προλαβαίνω να σκεφτώ, πέφτω — σηκώνομαι — ξαναμπαίνω στον ρυθμό. Μέσα μου πόλεμος, έξω μου «όλα καλά», κι έχω τέσσερις μήνες ακόμα — μα δεν ξέρω πού θα βγει η χρονιά. Χιλιόμετρα, δωμάτια, σταθμοί και διαδρομές, άλλαξα πόλεις μα κουβαλάω ίδιες σκιές. Νόμιζα πως φεύγοντας θα φύγουν κι οι πληγές, μα όπου κι αν πάω, με προλαβαίνουν οι στροφές. Δεν με πονάει που φύγαν — με πονάει που τους πίστεψα, που τους έδωσα καρδιά κι αυτοί την πέταξαν στα πέτρινα. Έμαθα πως η παρέα δεν σημαίνει οικογένεια, κι η σιωπή κάποιες φορές φωνάζει πιο δυνατά απ’ τα ψέματα. Έχω νεύρα, έχω βάρος, έχω νύχτες δίχως ύπνο, έχω σκέψεις που γυρνάνε σαν μηχανάκι στον ίδιο κύκλο. Κι αν με δεις να γελάω, μη νομίζεις πως ξεχνάω, απλά έμαθα να κρύβω όσα μέσα μου κουβαλάω. Τέσσερις μήνες — cuatro meses — aguanto, ό,τι μου ’σπασε την ψυχή, θα το κάνω cemento. No confío, no me vendo, sigo solo, sigo andando, κι αν η χρονιά με γονάτισε, todavía estoy luchando. Έφυγα — γύρισα — ξανάφυγα — κι ακόμα εδώ, κάθε πόλη ένα κεφάλαιο, κάθε λάθος ένα σχολειό. Δεν ζητάω να γυρίσει κανείς, ούτε «συγγνώμη», ούτε φως, θέλω μόνο να τελειώσει αυτός ο κύκλος ο κακός. Γιατί τέσσερις μήνες δεν είναι μια ζωή, είναι τέσσερις ανάσες μέχρι την επόμενη αρχή. Κι αν μου πήραν φίλους, σχέδια, χρόνο και φωνή, δεν μπορούν να μου πάρουν το ποιος θα γίνω απ’ την αρχή. Γρήγορα βήματα — βαριά καρδιά — μα πάω, me caí, me levanté, todavía περπατάω. Από χώρα σε πόλη, από πόλη σε Αθήνα, φέτος έχασα ανθρώπους — μα δεν έχασα εμένα.