Hanozam injam _ Omid salar

پشتِ این چهره، یه عالمه درده هرکی منو شناخت، فهمیدههه که سرده من اهلِ حرف نیستم، عملم جوابه هرکی منو دست‌کم گرفت، فهمید اشتباهه تو دنبالِ اسمی، من دنبالِ اثر تو تازه اول راهی، من رفتم آخر کوچه یادم داد، به هرکی اعتماد نکنم هرکی لبخند زد، رفیقم حساب نکنم پام روی زمینه، ولی فکرم بالاست اونی که منو باخت، فهمید اشتباست حرفام کمه، ولی وزنش زیاده اسممو شنیدی سریع درو پیاده من از صفر اومدم، با دستای خالی الان هرچی دارم، ساختمش خیالی نه فازم سنگینه، چون راهام آسون نبود هرکی بهم خنجر نزد ، تا اخر پلومه من دنبالِ نورم، حتی توی شب اسممو حک می‌کنم، با زور حرف قافیه‌هام چفتن، مثل قفل روی در تو دنبالِ راهی، من که اسطورتم نه دنبالِ تاجم، نه دنبالِ اسم می‌خوام وقتی رفتم، بمونه ازم حس هنوزم اینجام! هنوزم اینجام! هرچی سخت‌تر شد، محکم‌تر شدم هنوزم اینجام! حرف پشت حرف، ولی عمل کجاست؟ همه مدعی، ولی اصل ماجرا کجاست؟ من دنبال تاج نیستم، تاج دنبال سرمه هرچی بالاتر برم، سایه‌م پایین‌تره یه قدم، دو قدم، سه قدم، حرکت نه توقف، نه عقب، فقط جلو، مستقیم اگه راه بسته باشه، مسیر تازه می‌سازم اگه سقف کوتاه باشه، سقف رو عوض می‌کنم راهشو عوض میکنم متنو عوض میکنم من هنوزم اینجام، هنوزم اینجام با همه‌ی زخما، هنوزم اینجام اگه دنیا گفت «تمومه» — نه هنوزم اینجام... هنوزم اینجام من هنوزم اینجام، هنوزم اینجام پشت این سکوت، یه فریاد دارم هرچی ازم کم شد، یه چیزی ساختم هنوزم اینجام... هنوزم اینجام