سجی کلی درد کشید واسه رفیق

سجی کلی درد کشید واسه رفیق آخرش موند توی شب، تنها و غریق هرچی فریاد زد، جوابش شد سکوت زخمام عمیقه، ولی حرفام هنوز شفیق از دست روزگار خسته‌م، از این مسیر هرکی رو دوست داشتم، شد یه روز اسیر واسه رفیقام جون گذاشتم، بی‌دریغ وقتی خودم افتادم، هیچ‌کدوم نبودن رفیق خانواده دور شدن، مردم شدن بی‌خبر هرکی یه چیزی گفت، ولی نفهمید دردِ سر از دولت و این وضعیت، از این زندگی خسته سجی هنوز وایساده، با یه قلب شکسته من واسه رفیقام ساختم، باختم، شدم غریق ولی وقتی دست دراز کردم، نبود حتی یه رفیق حالا موندم و یه قلم، یه بیت و یه اتاق می‌نویسم هرچی کشیدم، تا سبک شه این دلم یه‌کم از کورس اول → ورس اول → کورس دوم → ورس دوم → پایان، R&B تلخ و خیابونی: کورس اول دیگه مثل قبل نیستم، دلم با هرکی نیست رفیق زیاد دیدم، ولی رفیق واقعی نیست من از اون شبای سرد، خودم ساختم یه راه اونا موندن پشت سرم، من رسیدم تا اینجا ورس اول رفیق گفت «پشتمی»، ولی پشت پا زد منو برد سمت تاریکی، خودش جا زد وقتی افتادم، هیچ‌کدوم کنارم نبود وقتی بلند شدم، حسودیاشون شروع شد پشتم حرف می‌زنن، رو‌به‌روم ساکتن وقتی می‌بیننم، همه‌شون تو فکرِ باختن من واسه خودم برندم، اونا بدجوری باختن فکر می‌کردن همون آدم قبلم، ولی دیدن عوض شدم صاحب سبکم، دیگه نمی‌دم به کسی محل از زمین بلند شدم، با زخمام، با یه دل دیگه اعتماد نمی‌کنم به دستی که دادم دست رفیقِ واقعی می‌مونه، بقیه می‌شن فقط یه رد کورس دوم دیگه مثل قبل نیستم، نمی‌دم دلمو دست هرکی گفت «پشتتم»، آخرش زد پشتِ دست اگه تنهام، ولی آرومم، خودمو پیدا کردم از همون جایی که شکستم، دوباره پا شدم ورس دوم از تهِ شب اومدم، رسیدم به روشنایی هرچی زمینم زد، شد دلیلِ این جدایی تو رپ رشد کردم، ساختم اسممو با کار امروز هرجا میرم، می‌شناسن منو با اعتبار نه با حرف و شعار، با زحمت شدم شناخته هرچی ساختم مال خودمه، هیچ‌کس بهم نساخته دیگه احترام میاد، چون خودم احترام دادم از همون جایی که باختم، خودمو دوباره ساختم الان حرفم وزنه داره، چون پشتش یه مسیره اونی که منو کم می‌دید، حالا اسممو می‌گیره رفیق رفت، عشق رفت، ولی هدفم جا نموند من شدم همون آدمی که یه روز هیچ‌کس باور نکرد