straatleven

Yeah Uit de wijk waar de sirenes harder klinken dan dromen Waar jongens snel vallen en weinig boven komen Opgegroeid zonder rust, alleen stress in m’n hoofd Ma zei: “blijf sterk”, maar ze was zelf al gesloopt Geen vader in beeld, alleen mannen op de hoek Met stacks in hun jas en problemen op bezoek School boeide me niks, ik liep liever op straat Zoekend naar respect want thuis ging alles fout maat Eerste keer gedeald was voor eten en huur Nu kijk ik achterom en zie alleen maar vuur Matties verdwenen door cellen of kogels Sommigen aan de drugs, anderen leven als spoken We waren jong en dom, dachten geld maakt vrij Maar elke snelle euro trok problemen erbij Straatleven, koude nachten zonder slaap Iedereen rent money, niemand vraagt hoe het gaat Mensen verloren, zie hun foto op m’n scherm Kutjeugd maakte boys hier emotioneel verlamd Straatleven, ja die pijn blijft bestaan Ook al lach ik buitenkant, van binnen draag ik schade man Teveel gezien voor een jongen van m’n leeftijd Hier raak je snel jezelf kwijt in de strijd Politie in de buurt, weer een bus in de straat Moeders huilen binnen maar niemand die erover praat Broertje kijkt naar mij alsof ik groot ben geworden Maar ik draag nog steeds trauma van die nachten zonder morgen Vrienden werden vijanden door geld en ego shit Iedereen wil eten dus vertrouwen raakt kwijt Had dromen van muziek maar de wijk trok me terug Want schulden betalen zichzelf niet, dat is de druk Soms denk ik aan vroeger toen we speelden op het plein Nu staan daar dezelfde boys met een pakje en pijn Teveel begrafenissen voor m’n leeftijd gezien En toch blijven we lachen alsof we niks verdienen Straatleven, koude nachten zonder slaap Iedereen rent money, niemand vraagt hoe het gaat Mensen verloren, zie hun foto op m’n scherm Kutjeugd maakte boys hier emotioneel verlamd Straatleven, ja die pijn blijft bestaan Ook al lach ik buitenkant, van binnen draag ik schade man Teveel gezien voor een jongen van m’n leeftijd Hier raak je snel jezelf kwijt in de strijd En als ik ooit eruit kom neem ik m’n mensen mee Want de straat gaf littekens maar maakte mij oké Geen helden hier broer, alleen jongens met pijn Die probeerden te overleven in een wereld te klein.