Feniks bez scen

1. Savage Jego oddech w bramach Ence-pence - w której ręce Ma swój pałac? Ciśnie po więcej W swej beemce Jest ich więcej Ja cię kręce Krew spływa z ostrza Droga prosta Wyboista Zbawcza przystań Przystań Się zastanów Kiedy wróci mocny naród? Nie jestem na nie Wciskam trzy razy tak On tak mglisty w moich snach Może go znasz Lecz nie wiesz wszystkiego Dla kolegów tworzy rejon Pod maską skryte Nieprzyzwoite Myśli a powietrze niknie Dzikie instynkty Dziwki, palniki, Narkotyki z Ameryki Chuj wbija twardo W system i rząd Wykrywa kolejny błąd Jest swoim cieniem Jego sumienie Martwe i wydarte 2. Zimny puls, zimny bruk,
W oczach ogień, w gardle huk.
Każdy ruch to kolejny test,
Nie każdy uniesie ten ciężar, wiesz. Beton szepcze: “wracaj znów”,
Ja wybieram własny kurs.
Nie chcę kajdan, nie chcę krat,
Choć nie raz pękał cały świat. Wilczy zew, adrenalina,
Nie sprzedaję swoich skrzydeł.
Każdy demon zna mój głos,
Lecz nie decyduje już o mnie los. Mam na barkach twardy pancerz,
Zamiast masek – własną twarz.
Z popiołu wzbijam się jak feniks,
Już nie wracam do tych miejsc. Nie chcę złota, chcę mieć sens,
Nie chcę braw, chcę złamać stres.
Jeśli pytasz, skąd ten żar —
Przeszedł ogień. Został hart. 3. Czarny sen, biały dym,
W głowie echo dawnych win.
Każdy krok jak ostrza brzeg,
Ale już nie cofam się. Byłam cieniem, byłam brakiem,
Teraz piszę siebie faktem.
Nie ma łańcuchów, nie ma krat,
Sama wybieram własny świat. Słyszę krzyk, lecz to nie ja,
Coś umarło — coś się da.
Zamiast uciec, idę w przód,
Zamieniam lęk w napęd i głód. Nie „Savage” jako chaos w krwi,
Tylko ten, co wstaje i żyje.
Złamana — ale nie na zawsze,
Z popiołu buduję nazwę. I jeśli pytasz, gdzie jest kres,
To go nie ma — jest progres.
Zostawiam mrok, nie jego cień,
Dziś zaczyna się mój dzień!