Feng sure..

Welkom in mijn levenslied, Ik loop tegendraads ook al wil ik gewoon vooruit, je kunt het halen uit mijn teksten en hoe dat ik me uit, ik wil graag iets bereikt hebben voor dat het boek sluit, al de ellende en trauma van toen moet eruit, want het jeukt ondertussen onder mijn huid, van frustratie bal ik langzaam maar zeker een vuist, omdat de boosheid over handelingen lang geleden nog steeds in me huist, des te ouder ik word voelt het gewoon nooit minder juist, voor mijn gevoel kan ik daar gewoon echt niet onderuit, zuiver onrecht en het kut gevoel dat daarbij aansluit, niet te vergeten de lange nachten waarin ik weer geen oog sluit, gedachtes blijven spelen als er een herinnering in me op duikt, totaal gespannen en alert hoor ik zo ieder geluid, ik voel me paniekerig en het kriebelt onder mijn huid, tot ik plotseling de eerste vogel hoor die zijn liedje fluit. Dus openen mijn ogen en is er geen weg terug, verdomme waarom ging de tijd nou in eens zo vlug, ik kijk naar mijn horloge adem in en zucht, daarom vind ik nergens ooit mijn rust, hiervan ben ik me meer dan ooit tevoren bewust, dat de boosheid overwinnen voor mij is een must, een kei harde klus als een klap van een donderbus zeg ik gerust, er is geen weg terug, naar de tijd waarin ik werd gepijnigd in dat gehucht, als ik terug denk aan toen hap ik soms nog steeds even naar lucht, omdat werkelijk bevatten van alle ellende gewoon niet lukt, met me bek vol tanden sta what the fuck. Dus kijk ik maar vooruit zover ik kan, ook al duurt het nog zo verdomde lang, mij jagen ze niet langer op stang, ik laat het verleden rusten in mijn eigen belang, ook al voel ik nog zo erg de drang, ik houd mezelf toch ten alle tijden in bedwang, dat leerde ik toen ik een jongen was en nu ben ik een man, ik blaas een kus naar de lucht en zeg mama bedankt, voor mijn opvoeding en je steun want die was van groot belang Ik leerde door de jaren heen meer te accepteren, dat alle tegenslagen me alleen maar provoceerden, dus blijf ik nu ten alle tijden rustig observeren, wat er op me af komt dus makkelijker valt te incasseren, waardoor ik nu minder vaak de klappen vang door niet meteen te protesteren, zo dus het zoveel makkelijker maakte om mijn emoties te beheersen, ik pas me zodoende aan en weet tegenwoordig mezelf te adapteren, ik improviseer in iedere heftige situatie door altijd te blijven communiceren, daar ligt mijn grootste kracht het is mijn beste wapen om me te verweren, tegenover wat dan ook dus laat me niet tegen je keren, mijn woorden en zinnen komen aan als brandende speren, als je er door geraakt word zit je te kijken met brandende zweren, dus zorg er voor dat je me niet zult ont eren. Compleet gesloopt ik kan me bijna niet bewegen, kom ik mezelf nu toch eindelijk een keer tegen, voor anderen klaar gestaan en de terugslag er van gekregen, maar er is niemand die zeggen kan dat het aan mij heeft gelegen, een luisterend oor gehad en adviezen gegeven, heb mezelf als een vriend dubbel en dwars bewezen, nu zelf in de kreukels je kunt me zowat bij elkaar vegen, dus is het van essentieel belang om tijd aan rust te besteden, misschien een keer vroeg naar bed opkrullen onder mijn deken, want het voelt alsof er duizenden naalden in mijn spieren steken, om maar niet te spreken over hoe zwaar mijn ledematen lijken te wegen, maar iets in mij weigert om hier ook maar een beetje aan toe te geven. Ik ben vernedert en naar de grond geslagen, maar ik bleef kruipen en stond op zonder te klagen, deed alles op eigen kracht want ik durfde niet eens om hulp te vragen, deed er alles aan om mezelf te bewijzen en anderen te behagen, liep mezelf altijd voorbij en er was niets dat me echt kon raken, nu ben ik op een punt in mijn leven waar mijn ervaring groeide gedurende zes en dertig jaren, heb te veel dingen gezien en jonge leeftijd misbruik moeten ervaren, wat tegenwoordig voor mij een geheim is wat ik niet langer meer kan bewaren, dus ben ik met mijn ziel onder mijn arm langzaam maar zeker begonnen met erover praten, zwijgen was mijn beste verdediging maar communicatie werd mijn sterkste wapen, de stilte leerde me luisteren naar andermans verhalen, maar communiceren leerde me dat ik mijn trauma beter kon verdragen, door open te staan voor anderen en het gevecht aan te gaan samen, want het waren vrienden die me de weg wezen uit de diepste dalen, de ruimte die ik kreeg om me te uiten als ik weer eens vast in mezelf zat te balen, is met geen prijs of waarde in geld ooit te betalen, ik heb geleerd dat vriendschap voor mij is een van de fundamentele palen, die ik nodig heb om mijn doelen in de toekomst te behalen!