Zagubione Dzieci Miasta (ZDM)

Na klatkach echo niesie sny, co pękły gdzieś po drodze Bloki jak labirynt każdy krok to inny bodziec Zagubione dzieciaki, w oczach noc i zimny beton Szukają światła w mieście, gdzie nadzieja bywa kredą Matki modlą się po cichu, ojców dawno nie ma w domu Każdy dzień to walka, żeby nie utonąć w tłumie ziomów Ktoś chciał być kimś więcej, ale życie skręciło w bok Teraz tylko cień na ścianie i niepewny każdy krok Na ławkach plany wielkie, lecz rzeczywistość gryzie Każdy chce wyjść na prostą, choć ulica ciągle bliżej Szybkie sny o kasie, wolność gdzieś za rogiem znika Tu niewinność znika szybciej niż dym z papierosa znika To osiedla uczą życia, nie podręcznik, nie szkoła Każdy wers to kawał prawdy, każdy dzień nowa rola Zagubione dzieci miasta, serca twarde jak stal Choć świat mówi nie dasz rady wciąż próbują iść w dal Cienie latarni tańczą gdy noc przykrywa blok Każdy nosi swoje rany choć nie powie ani słowa wprost Tu lojalność ma znaczenie, zdrada boli jak nóż Każdy wybór niesie ciężar każdy dzień to test prób Marzenia w kieszeni, choć portfel często pusty Każdy chce wyrwać się stąd, ale system bywa tłusty Dzielnice piszą historie, których nikt nie chce znać A te dzieciaki wciąż próbują swoje życie brać Refren: To osiedla uczą życia, nie podręcznik, nie szkoła Każdy wers to kawał prawdy, każdy dzień nowa rola Zagubione dzieci miasta, serca twarde jak stal Choć świat mówi „nie dasz rady”, wciąż próbują iść w dal