pan Tadeusz

Litwo! Ojczyzno moja! Ty jesteś jak zdrowie; ile cię trzeba cenić, ten tylko się dowie, kto cię stracił. Dziś piękność twą w całej ozdobie widzę i rozumiem, ileś ty dla mnie winna. (Zwrotka 1) Widzę lasy zielone, widzę jeziora błękitne, Wilno w oddali, Trakai mosty jak w legendzie. Ale kiedy wyjadę, serce ściska jak w pętli, bo Litwo, bez ciebie – pustka, zero w głowie. (Refren) Litwo! Ojczyzno moja! Ty jesteś jak zdrowie; ile cię trzeba cenić, ten tylko się dowie, kto cię stracił. Dziś piękność twą w całej ozdobie widzę i rozumiem, ileś ty dla mnie winna.