Brutalna świadomość

Miasto mi się rozpuszcza pod językiem jak kwas Neony mrugają prawdą, której nie chce żaden z was Ulica gada w pętlach, słyszę ją w kościach Świat sprzedaje sny na raty, potem winduje odsetki po nocach Krew ma kolor reklam, a sumienie — termin płatności Tu się oddycha smogiem, kłamstwem i „możliwościami” Każdy chce być kimś, nikt nie chce być nikim A prawda jest taka: system mieli ludzi jak mięso w rzeźniku Oczy rozszerzone, widzę warstwy jak po grzybach Za maską „sukces” — strach i cisza Uśmiechy są jak grafitti, szybko zmywa je deszcz A potem zostaje beton i pytanie: po co w ogóle biec? Slang lepi się do języka jak benzyna Każdy wers to zapłon, bo świat lubi, jak się pali od środka Nie wierzę w bajki, tu bajki sprzedają się najlepiej A potem budzisz się stary, spłukany i wciąż w kolejnej kolejce Psychodela w głowie, kalejdoskop krzywd Prawda krzyczy kolorami, których nie da się znieść Widzę ludzi jak cienie na ścianie jaskini Gonią za światłem, które gaśnie, gdy tylko się zbliżysz Nienawiść nie jest modna, ale szczera Jest reakcją na świat, co udaje, że nie wybiera Bo wybiera codziennie: kto ma spać, a kto spaść Kto ma głos, a kto ma tylko statystykę i strach Jad w wersach, bo cukier już się skończył Słodkie kłamstwa zjadły prawdę do kości Ten rap to nie trip dla weekendowych głów To bad trip życia, gdy widzisz, że nie ma „happy endów” Ulica uczy szybciej niż szkoła i drożej Płacisz snem, nerwami i resztką nadziei Brutalna prawda? Świat nie jest zepsuty On działa idealnie — tylko nie dla wszystkich ludzi Psycha pływa, kolory krzyczą „obudź się” Ale sen jest wygodny, więc wszyscy wolą go mieć Ten drill to lustro po kwasie, obraz się krzywi Ale im bardziej boli, tym bliżej jesteś prawdy, uwierz mi