شیطانه جهنم

من اون فرشته‌م که یه روزی بالا بود غرورم سنگین شد، سقوط من امضا بود می‌گفتم از همه بهترم، از عالمم سرتر حالا توی سایه‌هام قدم می‌زنم، سردتر می‌گم چرا می‌خوای بذاری پاتو رو دمم؟ وقتی انسانا خودشون می‌رن سمت شبم راه تاریک آسونه، میان سمت صدام می‌خوان میان‌بُر بزنن، ولی گم می‌شن تو راهم می‌گم همه پر از وسوسه‌ن، این آینهٔ درونه هرکی از نور دور شه، توی سایه می‌مونه من نه دشمنم، نه دوست، فقط صدای سقوط یه حقیقت تلخ که می‌پیچه توی هر قنوت می‌گم دنیا پر از شکّه، پر از حرفای مبهم هرکی دنبال راه راحته، می‌ره سمت جهنم نه اون جهنم واقعی، همون جهنم ذهن جایی که آدم خودش می‌سازه با دستای خودش هر روز و هر شب