صدای اتیشی

تو میای با صدای بلند، ولی تهش فقط پژواکِ خالیه منم اون صدای اصلی، که می‌پیچه مثل رعد توی کوهساریه تو یه خطِ صافِ بی‌اثر، منم پیچِ خطرناکِ جاده هر بیت من می‌کوبه محکم، مثل مشتِ آهنی رو دیواره تو دنبالِ اسم و شهرتی، من دنبالِ ردِ موندگار تو می‌سوزی توی نورِ مصنوعی، منم خورشیدِ بی‌انکار قافیه‌هام پشتِ هم، مثل رگبارِ بی‌وقفه هر ورس یه ضربه‌ی کاری، هر بیت یه آتیشِ بی‌رحمه تو یه برگِ خشکِ بی‌ریشه، منم طوفانِ بی‌امان هر بار می‌زنم رک، اسمِ تو می‌ره تو دخمه‌ی زمان تو می‌خوای بجنگی؟ من جنگو از پایه ساختم هر خطم یه مینِ فعال، هر بیت یه بمب که کاشتم تو فقط ادعا داری، منم عملِ بی‌وقفه هر قافیه‌م می‌سوزونه، مثل آتیشی که می‌گیره توی کُهنه پس جمع کن اداهاتو، اینجا جایِ بازی نی این زمین مالِ منه، تو فقط یه مهمونِ بی‌دعوتی