zo alleen

(Verse 1) Kleine gast, hij stapt deur de straten, Iedereen kent mekaar, moar niemand die wil praten. ’t Is stil in z’n kop, hij zoekt ne klank, De wereld draait deur, hij staat stille op de plank. Hij kijkt noar de velden, de luchten zo grijs, ‘t Leven hiert is schoon, moar voor hem een prisonneke blijft. De zee roept hem soms, moar hij kan nie loat goan, De eenzaamheid is zwaar, hij moet de storm deurstaan. (Hook) In ’t West-Vloams, hij is alleen, Geen maten noast hem, niemand die hem steunt. Moar hij blijft stoan, hij vecht voar z’n plek, In stilte bouwt hij verder an z’n eigen trek. (Verse 2) De klinkers onder z’n voeten, zo koud as de wind, Hij droomt van een leven woar hij eindelijk mint. Iedereen passeert, niemand kijkt hem aan, In z’n hart een schreeuw: "Wanneer zal ’t overgoan?" Hij pakt z’n fiets, rijdt deur de polders zo stil, De horizon roept hem, moar hij weet nie wat hij wil. Zijn woorden blijven hangen, ongesproken in de lucht, De eenzame jongen, vechtend tegen z’n vlucht. (Hook) In ’t West-Vloams, hij is alleen, Geen maten noast hem, niemand die hem steunt. Moar hij blijft stoan, hij vecht voar z’n plek, In stilte bouwt hij verder an z’n eigen trek. (Bridge) "Ge moet nie kijken, ik red me wel," Dat fluistert hij zacht, moar hij meent ’t nie echt snel. Elke dag opnieuw, hij zoekt noar een licht, Een straaltje warmte, in dat koude gezicht. (Hook) In ’t West-Vloams, hij is alleen, Geen maten noast hem, niemand die hem steunt. Moar hij blijft stoan, hij vecht voar z’n plek, In stilte bouwt hij verder an z’n eigen trek. (Outro) ’t Is moeilijk in ’t leven, moar hij houdt zich recht, Een jongen uit ’t Westen, met een stille kracht. Misschien ooit een dag, dat hij zeggen kan: "Ik hoor erbij," Moar tot dan blijft hij vechten, vrij as de zee dichtbij