essa

Idź dumnie przez siebie, życie to twoja scena, Niech farmazony spadają, niech wchodzą w nie w niepamięta. Mówią co chcą, ale nie znają mojej drogi, W lustrze widzę prawdę, nie potrzebuję ich słów, brogi. Obsrana zbroja, ale serce wciąż bije, Każdy krok na tej ziemi, to mój rytm, moja siła. Nie strasz mnie ich słowami, wiesz, że jestem twardy, Przypomnę ci, jak zapomnisz, nie bądź taki chciwy. Z moich rąk płyną wersy, jak rzeka, co nie ustaje, Nie zatrzymam się, bo wiem, że w sercu mam ognie. Patrzę w przyszłość, nie wstecz, to mój czas, mój ruch, Każdy dzień to nowa scena, więc graj, nie rób już smutku. Niech mówią, co chcą, ja nie słucham ich bajek, Moja historia pisana w blasku, nie w cieniach. Słyszę bębny w sercu, czuję puls w żyłach, Idź dumnie przez siebie, niech twoja prawda wciąż żyła.