TABIAT

ی ضربه ی اشتباه از دل طبیعت زد ب من چشمک برم سمتِ جنسم نبینم ستاره ای امشب وسطِ آسمون نه پرواز از کفِ خونم ب حالِ خوبم طرف میکنه دود شبا جسمو روحمو خوندم بدونِ جون لش خالیه حرف انسان رفت توی بازیه مرگ شیطان حرفاشو انکار کرد چشمام رف، صدام زد رپ دوروبرِ قلبمو حصار بستم نگام خستس