almas

سقوطی ک تجبرش پروازه هر لجنی ک ته تهِ تش الماسه خودمو دیدم فرق میکرد رفتارش سرد میرفت لا ملافه گرمه خابش کم کم مغزم از دست رفت پیکو خندم اشکو سر دردم گذشتو رفت صبرِ کمرنگم هرشبم با غم میشد مصرف هنوزم همونه همون انسانم فرقی نکرد قلبو احساسم شناختنم از رو کِردارَم دلخور شدم ع خودم بازم