talhk

چند سال اول شروع کردیم دسته جمعی کشارو بگا میدادیم واسه یه ساعت تفری مهم نبود تا وقتی صورتم نبود غمگین هر دفعه خبری نبود از حالتای قبلی راه راست جلوم بود میزدم کوچه فرعی میدیدم تو رفیقام عمل مرد موندش لفظی خودمو با بقیه میکردم جمعو تفریق واسه همینم کندم احساساتمو از بیخ دلم میخواد پر واز کنم برم بالا بالا بالا بالاها جایی که نباشه کسی مشکل ساز برا ما میخوام بازیکن باشم نه هوادار