peace

دریا واسه کشتیای بی سر نشین جا نداره پس من چرا غرق بودم تهران که دریا نداره این گوشه از شهر امنه من سعی کردم نمیرم اینقدر نمیرم که آخر این گوشه پهلو بگیرم تو سالها سرنشین این گوشه از شهر بودی اما با من که همیشه همسایتم قهر بودی آرامش قبل طوفان ابروی اون روی ماهه اخمت به من گفت هر شب طوفان سختی تو راهه چند روز چند سال چند قرن از رد پامون گذشته قلبم به عمره یه تاریخ از این خیابون گذشته قلبم مثه گوش ماهی با موج موهات رفیقه عشق من این تنگ کوچیک کوچیکه اما عمیقه دریا واسه کشتیای بی سر نشین جا نداره پس من چرا غرق بودم تهران که دریا نداره هرجا پی یت رفته بودم دلتنگ برگشته بودم آشفته و خسته انگار از جنگ بر گشته بودم من خوب بودم تا یه شهر با خشکسالیش بدم کرد خوب شد خدا رحم کرد و عشق تو دریا زدم کرد