صدا ی ققنوس

نشستم بربلندی قامتم هیمه هیمه هیمه زدم ازآتش وجودخویش آتشم قله قله طی کردم خودم رو تابدونم ققنوستم راه خویش راگرفته درپی نیش آتش همیشگی درون من غوطه ور شد قله قله کردم طی تاکه دوری از خودم رو هی ازاندیشه دل ودلبرم بت رعناشکستت باورم ازعقل بی خبرم شکسته دسته ی تبرم هیمه های توی باورم سوختندوخاکسترشدند ققنوس من پیربود خاکسترشدم متولدهمین باورم ببین صدای ققنوست شدم ببین ببین ببین