kalafegi

رسیدم به نقطه یِ جوش ، میخوام برم به یه نقطه یِ دور که نخورم غصه ی پول ، مث آدمایِ بزدلِ پوچ بخورم قرص روانی ، برم توو شهرک و پورشه سواری خانوم بازی کنم ، شبا مست کنم پولامو خرج د*ف و بنگ کنم دیگه حتی نمیترسم و مراعات آدما رو نمیکنم هنوزم احساساتم رقیقه اما اونا فکر میکنن که بی جنبه ــَم مدام أ خونمون میزنم بیرون و بیشتر أ ده دقه (دقیقه) مغزم اجازه نمیده کنارت بشینه، مثِ مترسک ازم میترسن من هم اجازه نمیدم وارد حریمم بشن ، من واسه تو غریبم پسر تو دنبال من میگردی و منم دنبال یه مشت حقیقت تلخ من دنبال عادی بودنم ، رفیقام میخوانم واس خاکی بودنم فکر خداحافظی از این رپ لعنتی میزنه گاهی توو سرم کلافم با حرارت بدنم به تو میدم علامت همه کارامو گذاشتم برا بعد ، بد عادت شدم نیا عیادت من ، من ترسم برادر مرگ رفتم فراتر أ درد ، هستم در حالت جنگ اما خستم ، درا بسته ـَس کلافم با حرارت بدنم به تو میدم علامت همه کارامو گذاشتم برا بعد ، بد عادت شدم نیا عیادت من ، من ترسم برادر مرگ رفتم فراتر أ درد ، هستم در حالت جنگ اما خستم ، درا بسته ـَس دهه یِ هشتاد رفت ، روزای خوبمو نشمردم درد خوردم و زخم شستم ، سر خوردم و افسرده ـَم همه ی روزای اوج من توو وطنم حسرت بود من این روزا نمیتونم خودمو گول بزنم با چند خط پودر عصبی بودن و حس میکنی وقتی میخوایم با هم عکس بندازیم جلو من شروع میکنی فحش دادن و بد گفتن از زدبازی دوس داری منو دست بندازی میخندی وقتی من امضا میدم به دوستت چون که شک بهم داری ، برا من یه خط کش داری هی منو آنالیز کن ، بعد بگو میره بالا پیشرو سر تکون بده با ما میکرو ، بدو برو پیش مامانیت و بهتره فحش ندی چون من مستقیم ببینمت مشتری مشت زنی میشی تو یه مبتدی گ*ه زدی توو رپ مث پشت سریت ، کودنی بابا لقممی میدم صبح اوج علی تو رو بخوره با سس سریع با ما دشمنی چون ما خوف تریم ، مث مایکل جردن گل زنیم منو دور زدین اما هول نشین ترامادول نزن و خودزنی نکن غربتی منتهی میشی به من دزدکی ، اینه آخرش تو کُک زدی رضا بازتره مخش بازتره تو رو کاشتت همون ده سال پیش سه دفعه سر تو داد زده ، مث واکسنِ اون عرق آسترش که هار نشه ، وگرنه میبینی همه یِ آدمای بدو مث تو دار زده کلافم با حرارت بدنم به تو میدم علامت همه کارامو گذاشتم برا بعد ، بد عادت شدم نیا عیادت من ، من ترسم برادر مرگ رفتم فراتر أ درد ، هستم در حالت جنگ اما خستم ، درا بسته ـَس من آدم بدی نیستم ، میدونی معروفم به قوی زیستن اما تا کی باید این شرایط بدو با نیشخند طبیعیش کرد بیشتر أ دو ساله که درست به مادر خودم سر نزدم مدام رفیقام بیرون خونه مراقبمن که گند نزنم من درعجبم که در لجنم ، خدا مگه به کی بدی کردم چرا وقتی من خوب تر میشم اوضاع میشه از این بدتر فشار پایین و ترس ، یه جای تاریک و تنگ ستاره مدال خالیشو کَند اونو پرت کرد توو تاریخ و رفت مثِ آبی توو برف چقده شبیه هم شدیم توو غربت کشور خودمون یه علیل غریب الکلی ، اگه طبیب و ضریب صد کنی میشه غول دکتر با آمپول ک* کن که با آمپول ک*خلت میکنه ، میگه آروم شو برو چه آسون خوب شدم من ، آروم شدم آره الان توو فضام دکتر من دو ساعت دیگه باز خون شُر شُر میکنه توو مغزم قل قل میکنه معده اثن و عشرم