Athens city...Η ΑΡΕΝΑ ΤΟΥ ΚΆΘΕ ΜΑΧΙΤΗ

Intro) Yeah... ναι... Athens City... (Verse 1) Γύρισα τη χώρα δυο και τρεις φορές τον μήνα, Σαλονίκη, Αθήνα, ίδια πάντα η βιτρίνα. Μες σε πλοία και τρένα, γράφω κάθε διαδρομή, κι όμως το Athens City μοιάζει πάντα με αρένα. Βλέπω δρόμους και πορείες, φωνές μες στη βροχή, ο καθένας κουβαλάει τη δική του αντοχή. Κι ενώ ο κόσμος δυσκολεύεται να βγάλει το ψωμί, νιώθω πως πολλοί κοιτάζουν λες κι αυτό είναι κανονική ζωή. Το πλήθος ψάχνει κάπου λίγο φως να κρατηθεί, το δεκαπεντάχρονο παλεύει πριν καλά καλά ενηλικιωθεί. Κι όλοι ψάχνουν μια ελπίδα να τους βγάλει απ' τη σιωπή, μα η αλλαγή δεν έρχεται μονάχη, θέλει και συμμετοχή. Ζούμε σε μια χώρα που κυνηγάει το χαρτί, κι αν δεν το 'χεις στην τσέπη, αλλάζει όλη η οπτική. Ρωτάνε «πώς τα κατάφερε και δεν είναι πια φτωχός;» λίγοι βλέπουν τον αγώνα που κρυβόταν διαρκώς. Σου λένε «πώς αντέχεις να ζεις ακόμα εδώ;» κι εγώ απαντάω «συνήθεια, μα κοιτάω πιο μπροστά κι εγώ». Γι' αυτό συγκεντρώσου, κράτα καθαρό μυαλό, κι αν πέσεις, ξανασήκω — εκεί φαίνεται ποιος είσαι πραγματικά. Κι αν ψάχνεις από κάπου δύναμη να κρατηθείς, ξέρεις πως θα είμαι δίπλα σου αν με χρειαστείς. Ίσως σήμερα δεν βρίσκεις ούτε λέξεις να το πεις, μα θα βρεις τον δρόμο σου όσο συνεχίζεις να ζεις.