Elke strijd

Ik ben pas vijftien, maar m’n hoofd voelt soms oud, Dagen vol dromen, maar ook wolken die ik bouw. Liefde komt dichtbij, maar lijkt niet voor mij gemaakt, Alsof ik kijk naar iets wat net m’n vingers niet raakt. Soms is het lachen met m’n matties op straat, Andere dagen voel ik druk die te zwaar op me slaat. Ik probeer te groeien, maar het gaat met moeite, Elke stap vooruit voelt alsof ik iets moet boeten. Ik zie mensen stralen, denk: waarom ik niet? Maar misschien is m’n pad anders dan wat iedereen ziet. Ik bid in de stilte, vraag God om een teken, En soms in die rust voel ik iets door me spreken. (Verse 2) Ik krijg wat ik nodig heb, ook al snap ik het niet, Soms zit er een zegen in een traan die je ziet. Ik bouw aan m’n toekomst, steen voor steen, Maar het voelt alsof ik vaak die weg alleen betreed. En ja, ik heb liefde, een relatie die blijft, Maar soms vraag ik me af waarom het zo drijft. Waarom zit ik erin, wat is het plan? Is dit echt voor altijd of slechts zolang het kan? Ik wil hard werken, m’n eigen naam maken, Niet verdwalen in twijfel of blijven haken. Maar tegelijk zie ik haar als m’n vrouw later, Alsof God fluistert: “Blijf trouw, maar word ook sterker.” (Verse 3) Ik wacht op een leven waar alles klopt, Waar m’n geloof en m’n liefde samen wordt gestopt. Waar m’n vrienden nog steeds naast me staan, En we lachen om alles wat we hebben doorstaan. Soms voelt het zwaar, maar ik blijf wel staan, Want ik weet dat er licht komt na elke traan. Misschien is liefde niet altijd voor mij bedoeld, Of misschien wordt het anders dan hoe het nu voelt. Ik leef m’n dagen tussen hoop en geduld, Met dromen die groeien, ook al zijn ze verhuld. En als God me leidt, dan volg ik die lijn, Tot alles op z’n plek valt… misschien ooit, misschien fijn.