اینجا همه چی زخمه، ولی باید صبور باشم

اینجا همه چی زخمه، ولی باید صبور باشم با یه دنیا خستگی، هنوز سرِ غرور باشم می‌خوام صدام بمونه، نه واسه اسم و شهرت می‌خوام حرفم بمونه، تا معتبر شه حقیقت... (ورس ۱) ببین، این شهر پر از بچه‌های بی‌پناهه که درسشون خیابون، معلمشون گناهه یکی دنبال یه لقمه، یکی دنبال رفاقت یکی دنبال امید، یکی اسیر خرافات ما توی صفِ نون، پیر می‌شیم جوون ولی هنوز می‌گیم شاید فردامون بیاد آسون یکی توی قفس کار، یکی توی قفسِ فکر یکی زیر بارِ شرم، یکی دنبالِ یه سقف (هوک) اینجا همه چی زخمه، ولی باید صبور باشم با یه دنیا خستگی، هنوز سرِ غرور باشم می‌خوام صدام بمونه، نه واسه اسم و شهرت می‌خوام حرفم بمونه، تا معتبر شه حقیقت... (ورس ۲) این همه بغضو کی شنید، این همه درد پنهونی؟ صدای بی‌صدای ما، شده زخمی قانونی ولی من ادامه می‌دم، چون ریشه‌م از این خاکه هرچی سخت‌تر بشه راه، ایمانم محکم‌تر می‌مونه من روایتِ دردم، روایتِ یه نسلم که با وجود همه‌ی زخم‌ها هنوز نفس می‌کشم بذار دنیا بدونه، ما هنوز زنده‌ایم حتی با دستای خالی، باز آینده رو می‌سازیم... (هوک پایانی) اینجا همه چی زخمه، ولی باید صبور باشم با یه دنیا خستگی، هنوز سرِ غرور باشم می‌خوام صدام بمونه، نه واسه اسم و شهرت می‌خوام حرفم بمونه، تا معتبر شه حقیقت...