psycho

Białe Ścian (Refren) Białe ściany, białe drzwi, cichy szept, martwy krzyk, Tu gdzie czas zwalnia bieg, a myśli gubią swój rytm. Każą spać, każą żyć, znów na widelcu wstrzyk, Czy to lek, czy to trik? Nie wiem, sam już gubię się w tym. (Zwrotka 1) Budzi mnie światło jarzeniówek, krzyk na korytarzu, Ktoś walczy z demonem, ktoś krwawi na straży. Głosy w głowie ciszej mówią, bo są tu głośniejsze, Pielęgniarka patrzy pustym wzrokiem, chce być gdzieś indziej. Pigułki kolorowe – dzień dobry, dzień dobry, Wczoraj mówiłem „stop”, dziś czuję, że tonę. Na ścianie kreski dni, których nie było, Bo wszystko płynie jak w filmie bez fabuły i siły. (Refren) Białe ściany, białe drzwi, cichy szept, martwy krzyk, Tu gdzie czas zwalnia bieg, a myśli gubią swój rytm. Każą spać, każą żyć, znów na widelcu wstrzyk, Czy to lek, czy to trik? Nie wiem, sam już gubię się w tym. (Zwrotka 2) Krata w oknie, tu wolność ma inną definicję, Myśli się duszą, choć oddech spokojnie oddycha. Ktoś w kącie mówi do ściany, ja piszę te wersy, W nadziei, że kiedyś stąd wyjdę i będę kimś więcej. Doktor pyta: „Jak się czujesz?” – kłamię, że lepiej, Bo wiem, że prawda tylko zatrzyma mnie w tej strefie. I nie wiem, co jest gorsze – to, co w mojej głowie, Czy system, co zamienia ludzi w żywe nagrobki. (Refren) Białe ściany, białe drzwi, cichy szept, martwy krzyk, Tu gdzie czas zwalnia bieg, a myśli gubią swój rytm. Każą spać, każą żyć, znów na widelcu wstrzyk, Czy to lek, czy to trik? Nie wiem, sam już gubię się w tym. (Outro) Kiedyś stąd wyjdę i zostawię tu siebie, Niektórych snów nie da się wymazać, nigdy....