Nadszedł czas

Teraz już jest ostatnia prosta. Nadszedł czas by jak Feniks powstać. Zrobić co trzeba, sprawom sprostać. By wreszcie przybrać docelową postać. Rzeczywistość bywa śliska, przyszłość mglista Życie dociska, za gardło ściska Musisz iść dalej, musisz to wygrać Wytrwaj. W końcu padnie Hydra Dociśnij więcej, znajdź swoją przestrzeń Nie dotarłeś jeszcze na właściwe miejsce Trzeba to wszystko do kupy posklejać Żeby dotrzeć do nieba grunt to się nie bać Spraw ciągły przemiał, nic się nie zmienia Konsekwentny proces prowadzi do przemian Niezauważalne one jednak się rodzą Powoli zachodzą, zachowaj pozor Teraz już jest ostatnia prosta. Nadszedł czas by jak Feniks powstać. Zrobić co trzeba, sprawom sprostać. By wreszcie przybrać docelową postać. Poszukaj satysfakcji w tym co masz już Skup się na pracy, unikaj dystrakcji Namaluj w głowie najpiękniejsze wizje Przekonaj siebie, że kiedyś się ziszczą Złap oddech w tym całym zamęcie Z obranej drogi nie schodź już więcej To co złe w końcu przejdzie Coraz częściej będziesz łapał szczęście Nie znaczy to, że zawsze będzie łatwo Lecz na problemy inaczej będziesz patrzeć Zachowasz spokój i siłę by działać Odważnie idź, rzeczywistości kształt nadawać Teraz już jest ostatnia prosta. Nadszedł czas by jak Feniks powstać. Zrobić co trzeba, sprawom sprostać. By wreszcie przybrać docelową postać.