Bize Kalan Melankolia

#yenibenyineben Nakarat Bize kalan bi yalnizlikti bu yagmurlarin icinde soz gelimi Her gece dua ettim şans yanında olsun diye kapamadan. gözlerimi Ve özlediğim her hatirayi anlatırken defterime kalemim Döndürüp durdum ayaklarimi voltalarda ve bilekte parlayan tesbihimi 1.verse Kararmıştı umutlar sessizlik titrerken suçlanmış bedenim Bekledim bazi geceler o parlak yıldız ziyaret ederse penceremi Silerdi belki bi an yağmur bulutlarını tetikleyen gozlerimi Orguluydu gokyuzumde asamadim o lanet olasi dikenli telleri Umut ve sabirla tesbihi cekmekten baska bi care kalmamisti gibi Kan kusan kalemde yapıştı bırakmadı yorgun ellerimi Unutmadım aslinda vermeyi bı çift muhabbet kuşlarının yemini Hissetmeleri beni uzerdi ama oldurebilirdi o minik yureklerini Nakarat 2.verse Yağmurları tutamadım deftere akarken kimsesiz kalan sozcuklerimi Bu huzunlerin kimbilir ne zaman gelirdi ara tahliyesi Ve her seferinde doldurdu bir minik yildiz penceremin o köşesini Ama değildi bana arttırdı her karanlik simsek gibi parlayan gözlerini Ne bir umut ne bir ışık hucrelerde çürüdü bazi gunler bu ciğerim İçimde tutamadım senden gelen bir merhabaydi rüzgarların sesi Bulutlara hevesim Tutulmuş güneşim Ve yine yabancı bi yerde gibiyim Cok zor durumdayım Azer bülbül gibi gibi titriyor ellerim iyidegilim Nakarat