فاسز هدفم!

این لاین با لهجه وکال اولد گنگ و گنگ اسکول(gang school),وکال مارور باس و فرم حماسی آزادیبخش و استقلال طلبانه( در تمام بخش‌های اجتماعی،هنری ورزشی و...) ولی فقط احساس میکنم نمیتونم اینجا به شکل طبیعی و همونطور که جاهای دیگه هستم آزادانه و بدون نگرانی از اینکه کسی تعبیر منفی یا برداشت اشتباه کنه ... بعبارتی اگر چه تو ریکاوری هستم و برای رسیدم به فرم ،مدتی زمان لازم دارم ولی حتی با این درجه از آمادگی در اجرا ،اگر بخوام خودم رو رها کنم و مثل اجراهایی که تو تنهایی هام انجام میدم یا ضبط میکنم ،اجدا کنم ،باز استاندار بین المللی و نمره حد نصاب رو میاره ... ولی اولا خجالت میکشم و روم نمیشه آخه خجالتی بودن دنسر ها و اصولا آرتیست های پرفورمنس، بر خلاف ظاهرشون و اجراشون ، معروفه ،خود مایکل جکسون بسیار خجالتییه و اصلا از بچگی تو تور اروپا در اواسط دهه ۷۰ میلادی به (پسر خجالتی )معروف شد .... و از طرفی توقع ندارم برای نوجوونی که مثل بچگی های خودم با کوهی از استعداد و شوق دیوانه وار به هنرش،اینجا اونده،توضیح بدم که سالها زیر تشویق و جیغ و سوت بودن!! تا حدی که حالت بهم بخوره !!و آرزوی یک شب تعطیلی سالن رو داشته باشی ! یعنی چی؟ نگاه و فرم پیچیده و تجارب سالهای زیادی از زندگی ،زیر نور و جیغ و سوت بودن یعنی چی؟ درکش میکنم ،خودم اینطوری بودم ،و حق داره که بدونه ،روزی خواهد رسید که به احساس من برسه ! اون روز چقدر برای اونروز ممکنه دلش برام یه جورایی بسوزه! و اون نوجوون به خودش بگه: پسر ....یعنی اون مثل الان من بود؟...وااای...