صلح کوم

زمین ته به اسم مادر میشناسیم ولی انگار که استیم داخل جهنمت محکم به هزاره ولی سرش هزار تاغم میباره هروز انتحاری وسط شهرخدای دیگه بسه سم خودقیامته اومیخوره ترس ولی بازم میخانه درس چون به فکر وطنش اس دنبال آرامشه توبکی دست مه مه دست توبیاباهم باشیم پوشت هم مثل کوه باهم دست بالا کونیم صلح آروزه شم بیار حله چراغا رعه گل کو خالی نمیشه دل بغض درونت پور کو خار شدیم همه دبین ما گلم کم دین تعه برم تعریف کو بدش بگو صلح کو