จำ

ฉันนอนไม่หลับตอนกลางคืน แต่เป็นเสียงแห่งความสงบที่ช่วยบรรเทาความเหงาที่นอนอยู่จนกระทั่งดวงอาทิตย์ขึ้นจากขอบฟ้าภาพของเธอที่หายไปการนอนหลับในยามค่ำคืนและไม่มีเสียงร้องในสิ่งที่ฉันกลัว ของและมันจะเป็นความเจ็บปวดเล็กน้อยที่จะส่งเสียงบี๊บ ยังห่างไกลจากดวงอาทิตย์ดวงอาทิตย์ส่องแสงมันจากไปและแม้คนที่รักจะหายไปก็ยังรักเหมือนเดิมฉันจึงเขียนกลอนเพื่อเล่าเรื่องราวของวันและบางครั้งฉันก็ยังอยู่ งงงวยว่าฉันกำลังทำอะไร นั่งอยู่บนเตียงนั่งดูภาพตอนที่เรามีความรักที่มีความสุขฉันแทบคลั่งในใจฉันโหยหาอะไรจะไปไหนทำอะไรเพื่อลืมความเหงาที่ตามมา ตัวเราเหมือนเงา เพราะคนใกล้ชิดทุกคนไม่มีวันเข้าใจ. ไม่ใช่ว่าคุณจะต้องลุกจากเตียง เดินไม่ได้เดินไม่ได้เดินไปเดินมา มันเป็นเพียงแสงสว่างที่ทำให้จิตใจของคุณหลุดลอยไปและล่องลอยราวกับคนบ้า Crye ดูไม่ดี เมื่อไหร่จะเจอสิ่งที่ดีต่อใจ ความเหงารบกวนฉันความเหงาทำให้ฉันกังวลฉันตายไปแล้วความเหงาไม่สามารถทำให้ฉันหลับตาได้ มันเป็นยังไง? ตอนนี้ฉันเข้าใจแล้วว่าความเหงามันเจ็บปวดมาก ฉันยังกินขี้เมาทั้งวันทำไมยังไม่ลืมเธอล่ะ ทำไมจิตใจของฉันยังคงเชื่องช้ายังคงเก็บภาพเก่า ๆ ยังคงเหงายังเศร้าราวกับขาดตะวันหายไป ฉันดูหนังฟังเพลงแล้วเธอก็เล่นทั่งเล่นทั่งเล่นทั่งนอนนิ่งอยู่ข้างหน้าฉันนึกถึงวันที่ฉันผ่านเนินเขามานานแล้ว ฉันจะยึดติดกับความเสียใจและความหลังและจะไม่มีวันที่ต้องปวดหลัง ฉันต้องการที่จะลดความเจ็บปวดนี้ลง scooby-let จนถึงหน้าบ้าของเรือขับไปรอบ ๆ คิดแบบนี้เหมือนที่คุณเคยเป็นมาฉันไม่พบใครที่เข้าใจว่าเราเป็นใครหรือฉันต้องเป็นมหาเศรษฐีที่ต้องเดินจากไปเป็นนายทุนนักร้องเธอต้องรับช่วงต่อ ทั้งหมดของตัวเธอเองหรือฉันต้องเป็นนักร้องที่มีชื่อเสียง มีคนติดตามเหมือนพี่โอชาเป็นพัน ๆ คน แม้ว่าใครจะมองว่าฉันรักคน ๆ นั้นฉันก็ส่งข้อความถึงคุณขอโทษที่พวกคุณมองไปที่ความรักที่แท้จริง