ΟΙΚΟΓΈΝΕΙΑ

Είναι κάποια βράδια που δεν ξέρω τι θέλω Είναι κάποιες μέρες που με το ζόρι ανασαίνω Το στήθος μου βαρύ Η ανάσα μου κοφτή Το μυαλό πάλι φταίει Που εκεί με ταξιδεύει Στην αγάπη την παλιά Στον γωνιών την αγκαλιά Τώρα όλοι μια αγκαλιά Τους κοιτώ από μακριά Εγώ είμαι το παιδί Που πρέπει να χαθεί Μακριά από εσάς Σας χαλάω την εσάνς Στα γέλια είστε στις χαρές Μα εγώ ξέρω ποιες αυτές Είναι οι αιτίες Να περνάω νύχτες κρύες Ζείτε μες στο ψέμα που σας θρέφει Και την ζωή σας κυριεύει Ο ένας τον άλλον σιχενεται Μα για τα φράγκα τον ανέχεται Σας έφτιαξα γουρούνια Που σας είπα την αλήθεια Τρωγατε με χρυσά πιρουνια Με ταιζατε παραμύθια Αι στο διαολο λοιπόν Κάνεις σας δεν αξίζει Εγώ φτιάχνω μια ζωή Που το δίκαιο θα ορίζει Γράφω με μένος αυτούς εδώ τους στίχους Και απέναντι μου βλέπω Τα κεφάλια σας στους τοίχους Σας σιχάθηκα μαλακές Κι ας σας λογιζα συγγενείς Έγινα φουρτουνιασνενη θάλασσα Για εσάς τις τρύπιες βάρκες Στο πάτο μου βρεθείτε Μην σωθεί κανείς