VFreestyle
Χαράζει στο σαλόνι απέναντι οι κλώνοι ένας για κάθε αμάρτημα στα μάτια με καρφώνει χαμογελανε μόνοι μου λένε μου αξίζει και πάλι το δωμάτιο αρχίζει να γυρίζει Και πάνω που ξημέρωσε έχει πάλι σκοτεινιάσει ο κλώνος ο πιο άσχημος κοιτάζει να μου μοιάσει του λέω να κοπιάσει να δει μέσα απ' τα μάτια μου τα μαύρα μονοπάτια μου και ύστερα να σωπάσει του ΠΑ θα τρομάξει μα δεν το φανταζομουν αντίκρισε το δαίμονα και είδε το θάνατο μου δεν άντεξε ούτε λίγο τώρα πως θα ξεφύγω μου είπε δεν θα γλυτώσω στα γόνατα παρακαλάει τώρα να τον σκοτώσω ... Ο δεύτερος ο κλώνος μου ητανε ο πιο εντάξει χαμογελούσε ήξερε ότι έχω ξεχάσει και ήταν εκεί και θυμιζε τα πιο ομορφα μέρη την γλυκιά γιαγιά μου να μου κράτα το χέρι τον έρωτα που ξέχασα πως με έκανε να νιώθω Τα λαμπερά τα μάτια μου πριν το παιδί σκοτώσω Το τζάκι μέσα το σπίτι μου την οικογένεια μου Τα αδέλφια που με στηριζουνε και λύνουν τα δεσμά μου... Μα ο άσχημος ο κλώνος μου τώρα τραβάει μαχαίρι ο όμορφος εγώ καταχαμα υποφέρει Τα μάτια του πιο άσχημου είχανε μαυρίσει βλέπεις τόση αντίθεση δεν την χωράει η φύση Έκατσα και έβαλα στον άσχημο να πιούμε του είπα πως δεν τον σκότωσα γιατί έτσι με εκδικουμε του είπα ο πιο όμορφος έπρεπε να φύγει ήταν ο πιο αδύναμος θα είχε αποτύχει Και όσο έπινε και μεθαγε και μου έλεγε κι άλλα ταυτόχρονα τον είδα έφτιαχνε μια κρεμάλα ανέβηκε με κοίταξε με δάκρυα και έκανα τον σταυρό μου ποτέ να μην αγκάλιαζα τον σκοτεινό αδελφό μου ... Μόνος με δύο πτώματα μέσα στην αγκαλιά μου με κοίταζε η μάνα μου χάνω τα λογικά μου ορκίστηκα αδελφακο.μου να μην ξαναλυγισω το μέλλον στην παλαμι η σφαίρα στην θαλάμη ώρα να προχωρήσω...
You may also like
Leave a comment
Χαράζει στο σαλόνι απέναντι οι κλώνοι ένας για κάθε αμάρτημα στα μάτια με καρφώνει χαμογελανε μόνοι μου λένε μου αξίζει και πάλι το δωμάτιο αρχίζει να γυρίζει Και πάνω που ξημέρωσε έχει πάλι σκοτεινιάσει ο κλώνος ο πιο άσχημος κοιτάζει να μου μοιάσει του λέω να κοπιάσει να δει μέσα απ' τα μάτια μου τα μαύρα μονοπάτια μου και ύστερα να σωπάσει του ΠΑ θα τρομάξει μα δεν το φανταζομουν αντίκρισε το δαίμονα και είδε το θάνατο μου δεν άντεξε ούτε λίγο τώρα πως θα ξεφύγω μου είπε δεν θα γλυτώσω στα γόνατα παρακαλάει τώρα να τον σκοτώσω ... Ο δεύτερος ο κλώνος μου ητανε ο πιο εντάξει χαμογελούσε ήξερε ότι έχω ξεχάσει και ήταν εκεί και θυμιζε τα πιο ομορφα μέρη την γλυκιά γιαγιά μου να μου κράτα το χέρι τον έρωτα που ξέχασα πως με έκανε να νιώθω Τα λαμπερά τα μάτια μου πριν το παιδί σκοτώσω Το τζάκι μέσα το σπίτι μου την οικογένεια μου Τα αδέλφια που με στηριζουνε και λύνουν τα δεσμά μου... Μα ο άσχημος ο κλώνος μου τώρα τραβάει μαχαίρι ο όμορφος εγώ καταχαμα υποφέρει Τα μάτια του πιο άσχημου είχανε μαυρίσει βλέπεις τόση αντίθεση δεν την χωράει η φύση Έκατσα και έβαλα στον άσχημο να πιούμε του είπα πως δεν τον σκότωσα γιατί έτσι με εκδικουμε του είπα ο πιο όμορφος έπρεπε να φύγει ήταν ο πιο αδύναμος θα είχε αποτύχει Και όσο έπινε και μεθαγε και μου έλεγε κι άλλα ταυτόχρονα τον είδα έφτιαχνε μια κρεμάλα ανέβηκε με κοίταξε με δάκρυα και έκανα τον σταυρό μου ποτέ να μην αγκάλιαζα τον σκοτεινό αδελφό μου ... Μόνος με δύο πτώματα μέσα στην αγκαλιά μου με κοίταζε η μάνα μου χάνω τα λογικά μου ορκίστηκα αδελφακο.μου να μην ξαναλυγισω το μέλλον στην παλαμι η σφαίρα στην θαλάμη ώρα να προχωρήσω...
Here are my scores: Bars: 10/10 Delivery: 10/10 Impression: 9/10
Here are my scores: Bars: 10/10 Delivery: 10/10 Impression: 10/10
Here are my scores: Bars: 8/10 Delivery: 8/10 Impression: 8/10
🌬🌪