dimo ako kilala

bumabagabag sa isip, alin man ang sunod, sunod sunod ang paninira sakin di parin tumataob. napaloob sa aking libro ang talatang nasusulat, kapag tumira di kana makaka buhat, hihilata sa sahig parang bombang yumayanig. di moko kilala kaya wag mag mayabang. pag labas sainyong bahay madaming mag aabang. di ka makakaisa , ikaw nag simula ng digmaan sinisugarado ko papatak na ang dugo. pupugutan ka ng ulo, habang ako. tumatawa ng naka yuko. ngayong gabi masasaksihan ang patalasan ng isipan. dimo kaya ang bara na tumatama. kapag ako ang nag patama lagpas ulo simula mukha hanggang paa. tutal walang pinagkaiba ang yong mukha sayong paa. wag ko daw masyadong galingan maya daan ka sa pintuan pupukpukin ka ng baril at hihiwain ang ung katawan. sisimulan koto ng dahan dahan..wala kanang ligtas aking isip ay napaka talas. pag dating sa suntukan wala kanang lakas. diba sobrang bangis di masyadong mabilis ang mga tira parang kutsilyo nakay nipis mabagal ngunit sobrang tulis. nang aking patalim paningin mo ngayon magdidilim dimo ko kilala kaya wag mag umpisa ng away kong ayaw mopang mawala. totoy dyan ka nalang umupo ka sa sahig. mananatiling kang kalmado dahil buhay moy nasa panganib. wag ka nang mag salita mamaya hindi kana makakakita