Dark Matter
--- عنوان: «خط پرواز» (متن ترک) ورس ۱: قفسی نیست جز این سقفای سنگی و غم کوچهها تنگن، ولی نبض هوا گرمه هنو این پرندهها نه از دونه، که از نور سیرن دونشون یادِ یه روزاییه که آزادترن تو دل باد، رو به خورشید، یه طرف جنگل و ابر پرِ زخمیشونو میشورن تو بارون سحر توی این شهر که نفسهاش اسیر نردههاست خط پرواز رو نشون میدن به دیوار و صدا کورس: پرندههای آزاد، بدون نشون، بیپرچم راه ما از تو طوفان میگذره، خم به ابرو نمیاریم قسم آتیش زیر پرمون شعلهوره، اما نمیسوزونه مارو کسی این آسمونو قفسمون نکرده باور ورس ۲: بال بستن تو هوای سرد کار ساده نیست بادِ زهرآلود میخواد کور کنه چشمارو اما هر فریادی که از حنجره بالا میره نقشهی پروازه واسه جوجههای فردارو کندن از خاک، عذابه؛ موندن از اون سختتره ما انتخابمون همیشه سقف نداشتن بوده هر کرکسی خیال کرده شکار ما آسونه غافل از این که این گله توی هجومش کوهه کورس: پرندههای آزاد، بدون نشون، بیپرچم راه ما از تو طوفان میگذره، خم به ابرو نمیاریم قسم آتیش زیر پرمون شعلهوره، اما نمیسوزونه مارو کسی این آسمونو قفسمون نکرده باور بریج (پُل): آزادی انتهی راه نیس، خودِ راهه هر بالی که بازه، یه ترک رو این آهه از نگاهم بخون که چیزمون کم نیست وقتی حتی تو مهاجرت، وطنمون پشت پامه اوترو (پایانی): واسه اونایی که پَر کشیدن و برنگشتن واسه اونایی که پرشونو شکستن اما خوندن خط پرواز رو خط خون جاری میکنیم ما پرندههای آزادیم، حتی اگه باشیم توقفس.
You may also like

Leave a comment
--- عنوان: «خط پرواز» (متن ترک) ورس ۱: قفسی نیست جز این سقفای سنگی و غم کوچهها تنگن، ولی نبض هوا گرمه هنو این پرندهها نه از دونه، که از نور سیرن دونشون یادِ یه روزاییه که آزادترن تو دل باد، رو به خورشید، یه طرف جنگل و ابر پرِ زخمیشونو میشورن تو بارون سحر توی این شهر که نفسهاش اسیر نردههاست خط پرواز رو نشون میدن به دیوار و صدا کورس: پرندههای آزاد، بدون نشون، بیپرچم راه ما از تو طوفان میگذره، خم به ابرو نمیاریم قسم آتیش زیر پرمون شعلهوره، اما نمیسوزونه مارو کسی این آسمونو قفسمون نکرده باور ورس ۲: بال بستن تو هوای سرد کار ساده نیست بادِ زهرآلود میخواد کور کنه چشمارو اما هر فریادی که از حنجره بالا میره نقشهی پروازه واسه جوجههای فردارو کندن از خاک، عذابه؛ موندن از اون سختتره ما انتخابمون همیشه سقف نداشتن بوده هر کرکسی خیال کرده شکار ما آسونه غافل از این که این گله توی هجومش کوهه کورس: پرندههای آزاد، بدون نشون، بیپرچم راه ما از تو طوفان میگذره، خم به ابرو نمیاریم قسم آتیش زیر پرمون شعلهوره، اما نمیسوزونه مارو کسی این آسمونو قفسمون نکرده باور بریج (پُل): آزادی انتهی راه نیس، خودِ راهه هر بالی که بازه، یه ترک رو این آهه از نگاهم بخون که چیزمون کم نیست وقتی حتی تو مهاجرت، وطنمون پشت پامه اوترو (پایانی): واسه اونایی که پَر کشیدن و برنگشتن واسه اونایی که پرشونو شکستن اما خوندن خط پرواز رو خط خون جاری میکنیم ما پرندههای آزادیم، حتی اگه باشیم توقفس.