گنگستر دو

از دلِ خیابون اومدم، جایی که رویاها گرون‌تر از نون بودن و امید، کالایی کمیاب. هر زخم روی تنم یه داستانه، هر سکوتی که کردم، از هزار تا فریاد بلندتر بود. بهم گفتن دنیا عدالت داره، ولی من دیدم بعضیا از همون اول، بازی رو با دستِ پر شروع کردن. با این حال یاد گرفتم اگه کسی جات رو نمی‌سازه، خودت آجر روی آجر بذاری. من از تاریکی نمی‌ترسم؛ سال‌هاست باهاش هم‌مسیرم. چیزی که ازش می‌ترسم، اینه که آدم باورش به خودش رو از دست بده. اگه امروز زمین خوردم، فردا با خاکِ کفش‌هام بلند می‌شم. چون شکست، آخر قصه نیست؛ آخر قصه وقتی می‌رسه که دیگه برای حقیقتت نجنگی. اسم من مهم نیست، محله‌م مهم نیست، پول توی جیبم مهم نیست. چیزی که می‌مونه، ردِ قدم‌هاییه که روی دلِ مردم جا می‌ذاری. پس اگه دنیا می‌خواد صدات رو خفه کنه، بلندتر زندگی کن. اگه می‌خواد خمِت کنه، محکم‌تر بایست. و اگه هیچ‌کس باورت نکرد، خودت اولین نفری باش که به رویاهات ایمان داره.