kash

0:00

بازم شبا به سقف خیره، ذهنم اسیره دلِ من از بس شکسته، دیگه بی‌تصویرِ هرکی اومد، زد و رفت، جا گذاشتن زخم رو من موندم و این خاطره‌های لعنتی و سم رو خنده‌هام خشکیدن، مثل برگای پاییز دلِ من توی خودش مُرد، بی‌صدا، بی‌پرویز رفیقِ دیروز، امروز شد غریبه و دور این شبِ طولانی از بس کش اومد، شد گور اسمِ عشقو بردم، زبونم آتیش گرفت هرچی ساختم با دلم، توی یه لحظه ریخت و رفت من هنوزم پایِ همون در، چشم‌به‌راهِ هیچ ولی تقدیرم انقدر سرد بود که شد یه تیغِ ریز کورس این دلِ مرده، دیگه راهِ نفس نداره این بغضِ خفه، توی گلوش صدا نداره من تهِ دردم، تهِ این جاده‌ی تار هر کی بهم نزدیک شد، رفت و جا گذاشت یه بار ورس ۲ منو از خودم گرفتن، بعد گفتن آروم باش دلِ آشفته‌ی منو، کوبیدن به دیوارِ کاش کاش نمی‌دیدم اون روزا، کاش نمی‌فهمیدم کاش به جای این همه درد، منم می‌خندیدم ولی نه، سهمِ من از دنیا فقط یه مشت زخم بود یه اتاقِ بی‌پنجره، یه صدای خفه‌ی دود بود من توی خودم فرو رفتم، مثل چاقو توی زخم هر قدمی که برداشتم، خورد به دیوارِ وهم شب به شب بدتر شدم، روز به روز کم‌نورتر اسمِ منم شد یه صدا، بینِ این شهرِ کورتر من نه دنبالِ نجاتم، نه امیدِ تازه‌دارم

3 Comments