FARIAD
صدامو میشنوی؟ یا اونقدر غرقِ دروغایی که گوشات پُرِ پنبهست؟ این دفعه خبری از ناله نیست، این صدای خُرد شدنِ استخونایِ یه نسله. بیدار شو… اگه هنوز چیزی از وجدانت مونده. (ورس ۱) توی شهری که عدالت فقط یه کلمهیِ تو کتابه سفرهها خالی، ولی چشمِ حضرات همیشه به خوابه شما که قانون مینویسید روی خونِ جوونایِ ما یه روز میفهمید، ساختمونهاتون چقدره بیبنا ما که چیزی نداریم جز همین فریادِ بیپرده شما که تو کاخهاتون نشستید، کدومتون اینهمه دردِ… دیده؟ لمس کرده؟ نه، شما فقط آمار میسازید با جیبایِ پُر، رویِ سفرههای خالیِ ما میتازید تقصیرِ ما نبود که دنیامون اینجوری ورق خورد که حقِ ما رو لایِ چرخدندههای مصلحت بُرد. (کورس) این فریادِ یه نسله که دیگه ساکت نمیمونه خونی که ریختید، مثلِ جوهر رویِ دیوارهمون میمونه نه ما اونیم که بترسیم، نه شما اون خدایِ بی چون و چرا آتیشِ زیرِ خاکستریم، نوبتِ ماست حالا، آره… نوبتِ ما. (ورس ۲) صداتون درمیاد وقتی که پاتون لبِ پرتگاهه ولی وقتی ما میافتیم، میگید این فقط یه اشتباهه؟ اشتباه؟ کدوم اشتباه؟ این نقشه بود واسه سقوط که بشه دهنِ حقیقت رو با یه مشت وعده، دوخت ولی دیگه نخها پارهست، عروسکخیمهشببازیِ شما داره بنداشو میبُره، میبینی؟ این صدایِ رها… شدن از بندِ ترسِ، شکستنِ سدِ سکوت ما همونیم که تو جهنمِ شما، کاشتیم بذرِ قنوت نه واسه رحمِ شما، واسه ایستادن رو پاهایِ خودمون شما که باختید، از همون اولِ بازی، تو نگاهِِ پُرِ جنونِ مون. (بریج) دیگه دوره دوره، دورهِ مصلحت نیست اینجا میدانِ جنگِ، جنگِ حقیقت با فریب میتونید صدامو خفه کنید، میتونید بنویسید ممنوع ولی این موجِ خروشان، نمیشه با کلماتِ شما محدود. (اوترو) ما نمیخوایم برگردیم به اون روزایِ سردِ بیصدا این صدایِ منه، صدایِ یه ملتِ بیپناه… که حالا دیگه پناهش خودشه. پایانِ بازیِ شما شروعِ فصلِ ماست.
You may also like
Leave a comment
صدامو میشنوی؟ یا اونقدر غرقِ دروغایی که گوشات پُرِ پنبهست؟ این دفعه خبری از ناله نیست، این صدای خُرد شدنِ استخونایِ یه نسله. بیدار شو… اگه هنوز چیزی از وجدانت مونده. (ورس ۱) توی شهری که عدالت فقط یه کلمهیِ تو کتابه سفرهها خالی، ولی چشمِ حضرات همیشه به خوابه شما که قانون مینویسید روی خونِ جوونایِ ما یه روز میفهمید، ساختمونهاتون چقدره بیبنا ما که چیزی نداریم جز همین فریادِ بیپرده شما که تو کاخهاتون نشستید، کدومتون اینهمه دردِ… دیده؟ لمس کرده؟ نه، شما فقط آمار میسازید با جیبایِ پُر، رویِ سفرههای خالیِ ما میتازید تقصیرِ ما نبود که دنیامون اینجوری ورق خورد که حقِ ما رو لایِ چرخدندههای مصلحت بُرد. (کورس) این فریادِ یه نسله که دیگه ساکت نمیمونه خونی که ریختید، مثلِ جوهر رویِ دیوارهمون میمونه نه ما اونیم که بترسیم، نه شما اون خدایِ بی چون و چرا آتیشِ زیرِ خاکستریم، نوبتِ ماست حالا، آره… نوبتِ ما. (ورس ۲) صداتون درمیاد وقتی که پاتون لبِ پرتگاهه ولی وقتی ما میافتیم، میگید این فقط یه اشتباهه؟ اشتباه؟ کدوم اشتباه؟ این نقشه بود واسه سقوط که بشه دهنِ حقیقت رو با یه مشت وعده، دوخت ولی دیگه نخها پارهست، عروسکخیمهشببازیِ شما داره بنداشو میبُره، میبینی؟ این صدایِ رها… شدن از بندِ ترسِ، شکستنِ سدِ سکوت ما همونیم که تو جهنمِ شما، کاشتیم بذرِ قنوت نه واسه رحمِ شما، واسه ایستادن رو پاهایِ خودمون شما که باختید، از همون اولِ بازی، تو نگاهِِ پُرِ جنونِ مون. (بریج) دیگه دوره دوره، دورهِ مصلحت نیست اینجا میدانِ جنگِ، جنگِ حقیقت با فریب میتونید صدامو خفه کنید، میتونید بنویسید ممنوع ولی این موجِ خروشان، نمیشه با کلماتِ شما محدود. (اوترو) ما نمیخوایم برگردیم به اون روزایِ سردِ بیصدا این صدایِ منه، صدایِ یه ملتِ بیپناه… که حالا دیگه پناهش خودشه. پایانِ بازیِ شما شروعِ فصلِ ماست.
داداش کارمو ی چک کن💙🖤
چک کن قشنگ