In the shadows, they buried the pain,

0:00

In the shadows, they buried the pain, Walking alone through the cold and the rain. Truth’s a dagger, cutting deep like rain, Breaking the links of a heavy iron chain. Whispers in the night, secrets they conceal, A heavy price paid for the truths they reveal. Now they surface, every wound feels real, Scars on the heart that time cannot heal. Heavy heart, like a weight on my chest, Searching for peace and a moment of rest. Lost in the lies, never found no rest, Put through the fire and failed every test. Eyes wide open, but the vision's all blurred, The cry for help is a sound never heard. Every word spoken, feels like a curse, Falling through darkness, from bad to the worse. Thought we were living in a world so bright, Now we are lost in the middle of night. But the darkness creeps in, stealing the light, Weakening the spirit that’s ready to fight. Fires ignited by the weight of the truth, Burning away all the hopes of my youth. Crumbling dreams, lost the taste of my youth, Bitter the soul when life is uncouth. Fighting these demons, they won’t let me go, Dragged to the depths where the cold waters flow. Haunted by memories, just shadows that grow, Reaping the sorrow from seeds that they sow. Pain's a companion, and it won’t let me breathe, Under the surface where sharp spirits seethe. In this game of life, it's hard to believe, When everyone's hiding a card up their sleeve. The first secret is out, the seal has been broken, Revealing the words that were never quite spoken. I see through the glass, every story’s a lie, Underneath the remains of a blackened out sky. The system stays silent, the government's cold, Hiding the truth of the lies they have sold. I can’t take the weight of this burden anymore, It’s time to bring justice and settle the score. Someone must stand and speak for the nation, As I initiate a formal prosecution. Fear came down, racing in like a dagger, Making the strength of my spirit now stagger. A pinch to the heart that's been waiting so long, Proving the things I predicted weren't wrong. If this is the start of the end that I feared, Then the path to our ruin has finally cleared. I can no longer vouch for the safety of man, As we reach the conclusion of a broken plan. Perhaps our extinction is the only way out, To silence the fear and the shadow of doubt. Someone must stand and speak for the nation, As I initiate the formal prosecution. در سایه‌ها، آن‌ها درد را دفن کردند، تنها قدم‌زنان در میان سرما و باران. حقیقت خنجری است که چون باران عمیق می‌برد، و حلقه‌های زنجیر آهنین سنگینی را می‌شکند. نجواها در شب، رازهایی که پنهان می‌کنند، بهای گزافی که برای حقایق فاش شده می‌پردازند. اکنون آن‌ها پدیدار می‌شوند، هر زخم واقعی به نظر می‌رسد، زخم‌هایی بر قلب که زمان نمی‌تواند التیام بخشد. قلبی سنگین، مانند وزنه‌ای بر سینه‌ام، در جستجوی آرامش و لحظه‌ای استراحت. گم‌گشته در دروغ‌ها، هرگز آرامشی نیافتم، از میان آتش گذشتم و در هر آزمونی شکست خوردم. چشمانی باز، اما بینایی کاملاً تیره و تار، فریاد کمک، صدایی است که هرگز شنیده نمی‌شود. هر کلامی که گفته می‌شود، چون نفرینی است، سقوط در تاریکی، از بد به بدتر. فکر می‌کردیم در جهانی بسیار روشن زندگی می‌کنیم، اکنون در میانه شب گم شده‌ایم. اما تاریکی رخنه می‌کند و نور را می‌رباید، و روحی را که آماده نبرد است، ضعیف می‌کند. آتش‌هایی که با سنگینی حقیقت برافروخته شده‌اند، تمام امیدهای جوانی‌ام را می‌سوزانند. رویاهای فرو ریخته، طعم جوانی‌ام از دست رفت، روح تلخ می‌شود آنگاه که زندگی بی‌رحم است. نبرد با این دیوها، آن‌ها رهایم نمی‌کنند، کشیده شده به اعماقی که آب‌های سرد روانند. شکار شده توسط خاطرات، تنها سایه‌هایی که بزرگ می‌شوند، درودن غم از بذرهایی که آن‌ها کاشته‌اند. درد یک همراه است و نمی‌گذارد نفس بکشم، در زیر سطح، جایی که ارواح تیز در تلاطم‌اند. در این بازی زندگی، باور کردن دشوار است، وقتی هر کسی کارتی در آستین خود پنهان کرده است. اولین راز فاش شد، مُهر شکسته گشت، آشکار کردن کلماتی که هرگز کاملاً گفته نشدند. من از میان شیشه می‌بینم، هر داستانی یک دروغ است، در زیر بقایای آسمانی سیاه شده. سیستم ساکت می‌ماند، دولت سرد است، پنهان کردن حقیقتِ دروغ‌هایی که فروخته‌اند. دیگر نمی‌توانم سنگینی این بار را تحمل کنم، زمان آن رسیده که عدالت را برقرار کنیم و حساب را تسویه کنیم. کسی باید برخیزد و برای ملت سخن بگوید، همان‌طور که من یک پیگرد قانونی رسمی را آغاز می‌کنم. ترس فرود آمد، همچون خنجری هجوم آورد، و توان روح مرا به لرزه انداخت. تلنگری به قلبی که مدت‌هاست منتظر بوده، و ثابت کرد چیزهایی که پیش‌بینی کرده بودم اشتباه نبودند. اگر این آغاز پایانی است که از آن می‌ترسیدم، پس مسیر نابودی ما سرانجام هموار گشته است. دیگر نمی‌توانم امنیت انسان را تضمین کنم، آنگاه که به پایان یک نقشه شکسته می‌رسیم. شاید انقراض ما تنها راه نجات باشد، برای ساکت کردن ترس و سایه تردید. کسی باید برخیزد و برای ملت سخن بگوید، همان‌طور که من پیگرد قانونی رسمی را آغاز می‌کنم.

2 Comments