Gece sessiz, sokaklar benimle konuşur

Gece sessiz, sokaklar benimle konuşur Senin tayfa kalabalık, ama içi bomboş durur Adım geçince bi’ fısıltı yayılır her yana Sen gölge kovala, ben ışığı yakalarım anında Yüzüme gülüp arkadan kurarsın plan Ama ben zaten görürüm, daha başlamadan Düşmanım çok değil, çoğu kendi kuruntun Ben gerçeklerle yürürüm, sen hayal kurdun Triplerin ucuz, sözlerin kirli Benim duruş net, çizgim hep diri Kendini büyük sanma, aynan sana yalan Ben tek başıma yeterim, sen yine kalabalık falan (Nakarat / Hook) Konuş, konuş, arkadan konuş yine Yüzüme gelince susarsın niye? Ben yoluma bakarım, sen beni izlersin Adım geçince ortamda gerilim hissedilir Konuş, konuş, duyulmaz sesin Benim sessizliğim bile yeter, bilirsin Gölgede kalan sensin, ışık benim Bu şehirde yazılır adım, silinmez benim (Verse 2) Zaman geçti, değişmedi senin oyunlar Aynı sahte tavırlar, aynı boş laflar Ben yükseldikçe gözlerin dolu kin Ama zirveye çıkan adam dönmez geri, bilin Sokak öğretir kime güvenilir, kime değil Sen rol yaparsın, ben yaşarım, fark bu değil mi? Yüzleşmek zor gelir sana, kaçarsın hep Ama gerçekler yakalar, saklanamazsın net Benim adım yazılır duvarlara iz gibi Senin hikâyen biter, başlar bir çizgi Kendine gel, bu iş sana ağır gelir Benimle yarışan hep yarı yolda yenilir