ballada niezrozumienia

Tytuł: Bez zrozumienia (Zwrotka 1) Idę przez miasto, twarze jakby z kamienia, Każdy coś mówi, ale brak porozumienia, Słowa lecą w pustkę, odbijają się od ścian, Niby blisko siebie, a każdy tutaj sam. (Zwrotka 2) Matka patrzy w oczy, syn zamknięty w sobie, On krzyczy bez głosu, tonie w własnej głowie, Ona chce pomóc, lecz nie zna jego ran, Miłość między nimi – zagubiony plan. (Zwrotka 3) Przyjaciel odchodzi, bo nie czuje wsparcia, Widzisz tylko powierzchnię, nie widzisz starcia, Każdy niesie ciężar, którego nie znasz, A oceniasz szybko – to najprostsza gra. (Zwrotka 4) W związku cisza krzyczy głośniej niż kłótnie, Dwoje ludzi razem, lecz serca są obce, Dotyk bez emocji, słowa bez znaczenia, Miłość umiera… przez brak zrozumienia. (Zwrotka 5) Na ulicy chłopak, co udaje twardziela, W środku ma dziecko, co ze strachu umiera, Maska to zbroja, żeby nikt nie zranił, Bo świat go nauczył, że słabość się gani. (Zwrotka 6) Ludzie patrzą, widzą tylko obraz z zewnątrz, Nie czują historii, co płonie gdzieś wewnątrz, Każdy to książka, lecz nikt nie chce czytać, Wolą oceniać, zamiast sens odkrywać. (Zwrotka 7) Krzyk w ciszy, łzy ukryte w nocy, Wołanie o pomoc bez żadnej pomocy, Ile jeszcze trzeba, by ktoś to zobaczył? Że dusza pęka, choć uśmiech się raczy. (Zwrotka 8) System nie słucha, tylko liczby się zgadzają, Człowiek to statystyka, emocje znikają, Gdzie miejsce na serce, gdzie miejsce na prawdę? Gubimy człowieka, goniąc za układem. (Zwrotka 9) Ja też tu byłem, zagubiony w tłumie, Krzyczałem do świata, co nie chciał rozumieć, Zamknięty w sobie, choć drzwi były otwarte, Bo brak zrozumienia – to najcięższe żarty. (Zwrotka 10) Ale uczę się słuchać, nie tylko mówić, Widzieć więcej, niż oczy chcą zgubić, Bo każdy ma historię, każdy ma swój ból, A zrozumienie to najcenniejszy król. (Zwrotka 11) Więc jeśli słyszysz – zatrzymaj się chwilę, Spójrz głębiej w człowieka, nie tylko na styl, Bo świat się zmieni nie przez wielkie czyny, Lecz przez jedno serce… które naprawdę widzi.