matura tak

wrotka 1] Budzik dzwoni – szósta rano, w głowie bit, Kawa parzy gardło, ale dalej chce mi się śnić. Notatki jak wieża, prawie jak mur, Zakuwam definicje – każdy paragraf, każdy wzór. Polski, matma – równania jak szyfr, Historia daty – jakbym cofał stary film. Presja rośnie, mówią: „to twój czas”, A ja czuję, jakby świat patrzył tylko na mnie – raz. Mama mówi: „dasz radę, wierzę w ciebie”, Nauczyciel: „systematyczność to klucz do siebie”. Koledzy na luzie, śmiech maskuje stres, Każdy udaje spokój, choć w środku RTS. [Refren] To matura – ostatnia prosta przed dorosłym światem, Serce bije szybciej, ale lecę z tematem. Nie poddam się, choć w głowie milion pytań, Dziś walczę o przyszłość – nie o lajki, nie o wyświetlania. To matura – kartka, długopis i cisza, Każdy pisze swoją drogę – nikt za ciebie nie napisze życia. Więc oddycham głęboko, podnoszę wzrok, To mój moment, mój rok. [Zwrotka 2] Arkusz na ławce – pachnie drukiem i strachem, Pierwsze zadanie – czytam wolno, z rozmachem. „Udowodnij”, „wykaż”, „zinterpretuj sens” – W głowie robię brainstorming, jakbym wchodził na ring – bokserski taniec. Pot na dłoniach, ale ręka pewna, Każde zdanie jak krok – strategia potrzebna. Nie wszystko pamiętam, lecz myślę logicznie, Bo matura to maraton – nie sprint uliczny. Minuty lecą, zegar tyka jak hi-hat, Jeszcze pięć zadań – wchodzę w tryb „full rap”. Nie idealny, ale prawdziwy styl, Bo sukces to nie geniusz – tylko codzienny drill. [Refren] To matura – ostatnia prosta przed dorosłym światem, Serce bije szybciej, ale lecę z tematem. Nie poddam się, choć w głowie milion pytań, Dziś walczę o przyszłość – nie o lajki, nie o wyświetlania. To matura – kartka, długopis i cisza, Każdy pisze swoją drogę – nikt za ciebie nie napisze życia. Więc oddycham głęboko, podnoszę wzrok, To mój moment, mój rok. [Outro] A gdy wyjdę ze szkoły – słońce jak reflektor, Zmęczony, lecz dumny – jakbym wygrał sektor. Bo nieważne procenty, ranking czy próg, Największa wygrana? Że nie odpuściłem