body

0:00

Schaterlachend trok hij de laatste stukken vlees en ribben uit het gapende gat in haar zij. Met vlezige handen probeerde hij wanhopig vrij zicht haar middel in te krijgen maar het bloed vloeide zo hevig dat na iedere schep die hij uit de verwoeste romp nam de opening weer vol donkerrode bruisende sappen was gestroomd die inmiddels ook haar gezicht in stroomde. Sputterend kwam ze bij bewustzijn en proeste bloed op waarbij ook het steeds geler ogende bloed uit de wond spatte waarop ze vervolgens weer het bewustzijn verloor. Hoewel dit sinds de eerste vuistslagen die haar ribben als twijgen leken te breken het geval was, leek ze nu wel een zodanige hoeveelheid bloed verloren te hebben dat het niet alleen de onontbeerlijke pijn was die haar flauw deed vallen maar zeker ook het bloedtekort. Arend leek dit nu ook meer op te merken nu het uitzinnige uithollen van de romp van Irene wat plaats begon te maken voor een kalmte dat alleen als een nieuwsgierig achterdocht jegens hetgeen hij daarin nu aan zal gaan treffen valt te omschrijven. Irene opende haar ogen moeizaam en leek te proberen te achterhalen waar -of wie- ze was. Zodra de paniek na een paar tellen weer insloeg reageerde Arend geërgerd en trok een reep lever of milt uit het modderige gat en duwde het met zijn duimen, die samen bijna haar gehele gezicht bedekten, de glanzende stukken orgaan uit haar eigen buik in haar mond om zo het gegil en geproest te stoppen. Dit was de eerste keer dat hij haar ogen vond sinds hij het uitbenen van haar vastgeschroefde lichaam was begonnen. Irene leek nu niet meer in staat haar pijn te beseffen en keek met half dichte ogen Arend zwijgend aan waarop Arend bijna uit een haaroprijsend reflex leek zijn hand haar zij instak en haar heen en weer schudde als een kinderpop waarbij haar ruggengraat maar net intact leek te blijven maar zeker zou breken als hij net even harder trok om haar blik opnieuw te vangen. Met een luide knal, als een jonge berk die wordt gebogen tot voorbij zijn buigvermogen, brak haar skelet in tweeën... Haar weefsel was zo ver opengetrokken dat ook dat geen steun meer bood en haar buste en hoofd onder een jammerd geluid dat niet eens meer vanuit haar mondopening leek te komen, scheurde Arend het lichaam verveeld in tweeën. Hij leek te beseffen dat ze niet langer leefde en dat bracht schijnbaar een onverdienstelijk gevoel met zich mee. Hij schudde het deel met haar hoofd eraan nog een aantal keren teleurgesteld en chagrijnig door elkaar waarna hij het wegsmeet en vervolgens haar onderlijf, dat nog op een aantal plekken vastgehouden werd aan de grote houten tafel vastgreep bij een been en met een krachtige ruk het vlees liet scheuren daar waar de schroeven het nog vasthielden. Hij leek met tegenzin in gang te zetten wat hij, zo leek het, had willen doen toen ze nog reactie toonde. Dit stuk afgedankt vrouwen slachtafval, zo zag het eruit, was niet echt waar hij zich op verheugd had. Hoe lang heeft hij de zij ingang proberen open te houden en gebiologeerd in proberen te zien, vroeg hij zich nu af. Te lang. Hoe kon hij zo stom zijn, ze schreeuwde wel zo animerend maar hij wist ook al lang dat dat zomaar kan ophouden, als je eenmaal binnen bent via je Vip entree. Hij had er helemaal geen zin meer in, het gat via welke hij haar lichaam om zijn lid wilde schroeven was er tenslotte niet eens meer, alleen een onderkant en een bovenkant en allebei zo dood als een pier, mopperde hij in zichzelf.. Maar wacht, plots werden Arends' ogen groot en leek hij zich ergens om te kunnen opwinden, wat had hij zich voorgesteld en wat was die kleine kreun daar vanuit de hoek van de kamer... Zou het...? Kon ze het nog doen misschien, had hij het te vroeg afgedankt...? Vol vernieuwde nieuwsgierigheid kroop hij de kant op waar haar bovenlichaam lag.

2 Comments